't bennen Koaikers.......

In zijn gezicht zitten diepe groeven. De jaren hebben hun sporen achter gelaten, maar meer nog de wind en de regen.  Het is een doorgewinterde eilandman, van beroep “Gediplomeerd Kooiker”.  Bert, gekleed in kaki groene broek en vest, Staatsbosbeheer overhemd en op zijn hoofd een hoed die rechtstreeks uit de  “the wild west” lijkt te komen, weet iedereen met zijn donkere, rustige stem te boeien. Jong en oud hangt aan zijn lippen wanneer hij voor de rondleiding begint  vertelt over de eendenkooien in Nederland.  Zijn honden Tommie en Tessa wachten geduldig af. Dat wil zeggen ….. Tommie wacht en Tessa kroelt alvast met een klein meisje.

“En wie hebben we hier?”, vraagt Bert met een lach in zijn stem wanneer ik met Sproetje arriveer. Tommie is nog meer gecharmeerd van haar, kan zijn ogen niet van haar af houden. “Het oudhollandse model”, zo weet Bert te vertellen, terwijl hij controleert of ze oorbellen heeft. Hij heeft duidelijk een zwak voor Kooikerhonden, waardoor Sproetje nu eens op de eerste plaats komt. In plaats van wat we inmiddels gewend zijn geraakt: Doerak. Tommie keurt Doerak zelfs ronduit af.

Na een introductie waarin we o.a. leren dat Ameland ooit eigendom was van een Duitse prinses, Amelia, en door vererving in de Friese Oranje tak is beland. Amelia bouwde een eendenkooi op het eiland en diezelfde eendenkooi zouden wij gaan bezoeken.

Tessa, Tommie en Sproet

Doerak mocht mee, maar dan bij voorkeur aan het einde van de groep. Zodat Tommie niet te veel afgeleid werd. Er werden een paar kinderen uitgekozen die de grote eer kregen om met Tommie en Tessa te lopen. Of Sproetje ook misschien met een van de kinderen mee mocht? Laura kreeg de eer.

Tja, en hoe Doerak het vond? Nou… helemaal niets! Eerst wilde hij vooraan lopen, dan liever toch wat achteraan, ertussen, erboven…….. Van alles, behalve dan natuurlijk netjes in het gareel. Dus toen hij ook nog eens om het hoekje de eenden zag, was het hek van de dam.

Een demonstratie met de honden kon niet, daarvoor was het te druk. Maar de uitleg was desalniettemin super! En als je je ogen een beetje sluit, kan je je een voorstelling maken van hoe de hondjes de eenden in kooien lokken……….

Oerhollands.....

De wind giert om het huis. Alsof iemand met een dirigeerstokje de toon aangeeft, zwelt het aan tot grote hoogte. Adagio, allegro, adagio… De struiken om de tuin buigen diep door, tikken met hun toppen de grond aan. Vanuit het keukenraam kijk ik ertussen door naar de duinen. Zover als het oog reikt staat het helmgras gericht naar het oosten.  De paar bomen die ik in de verte zie ook. Ik grinnik in mezelf; het lijken wel Arabieren.

Een enkele haas trotseert het weer, oren in de wind op de achterpoten turend over het gras. Een buizerd hangt vlak voor het raam, ongetwijfeld een muis in zicht. De aalscholvers zullen wel ergens beschutting hebben gevonden, want ik zie of hoor ze nu niet. Een groep zwaluwen wel. Al kwetterend vanonder de dakpannen, heen en weer fladderend tussen huis en struikgewas. Het is zomer, maar als je om je heen kijkt lijkt het eerder herfst.

De eeuwenoude boerderij biedt ons veilig onderdak. Her en der klappert een deur, of kraakt een kozijn. We zijn er inmiddels gewend aan geraakt. Het weer zit ons dan wel niet mee, maar de locatie is geweldig. Ruim, knus en van alle gemakken voorzien. Sommige “gemakken” zullen voor de generatie onder ons wel wat lastiger zijn.  Zoals de centrifuge. Ik denk niet dat Do zal weten wat je daarmee kan doen. Ik herinner me het nog wel, van thuis. De was moest er als een spiraal ingelegd worden, anders klapte de trommel tegen de zijwanden.  Je kan zeggen wat je wil, maar mijn Miele krijgt de was niet zo droog als zo’n ouderwetse centrifuge! De houtkachel in de huiskamer hebben we nog niet geprobeerd. Het is ondanks het weer binnen lekker behaaglijk. Ik ga er maar vanuit dat de kachel uit blijft……

Nat is nat.......

Nog eventjes....

Het boek is uit. Tussen de bedrijven door dook ik een paar maal in de stof van Klaas Wijnberg, en eigenlijk was het in een vloek en een zucht gedaan. De benadering spreekt me aan, maar ik denk dat dat wel voor iedereen geldt. Het moet ook werken, en daar ben ik natuurlijk het meest benieuwd naar. Instinct en intuïtie zijn belangrijk; ik hoop dat we het niveau kunnen bereiken dat we nodig hebben met onze Doerak.
Ondertussen houdt Doerak de gemoederen in huis volop bezig. Zijn gedrag wordt over het algemeen rustiger. Hij kent zijn eigen krachten ook beter. Mijn schoonmoeder Fia, nog steeds herstellende van een nare operatie, wordt uiterst lief en zacht door hem benaderd. Verlangend kijkt hij naar haar op als ze niet direct aandacht geeft. Om vervolgens tegen haar benen aan te zitten en haar voeten en kuiten aan een inspectie met zijn tong blootstelt. Haar reactie is eigenlijk net zo aandoenlijk als zijn gebaar; niets van de angst zoals een half jaar geleden. Ze genieten gewoon van elkaar.
In het weekend hebben we de honden weer eens meegenomen naar een winkel en zijn uiteindelijk op een terras beland voor een hapje. Doerak heeft nog steeds veel bekijks, en een snelle boodschap duurt door het gebabbel al snel wat langer dan noodzakelijk is. Een goede oefening voor hem. Op het terras zoekt hij een plekje dicht bij onze voeten. Of beter gezegd: op onze voeten. Sproet niet, die gaat eerst eens kijken of er nog wat te halen valt bij de buren. Ditmaal stond er een handtasje en juist toen ik haar lijn wat inhaalde dacht ik een schop van de vrouw te zien. Naar Sproet. Ik dacht: ik zal me wel vergissen. Maar voor de zekerheid vroeg ik toch de vrouw of zij mij wilde waarschuwen wanneer ze last zou hebben van de hond. Waarop haar man antwoordde: hoeft niet, ik steek deze vork wel in zijn rug. Nou ja zeg! Wat heb je toch een rare mensen! Zuur en uitzichtloos, nog erger dan het type Tobber (en daar heb ik al zo'n moeite mee).
Afijn, nog een dagje werken, spullen inpakken en op vakantie. Ik heb nu wel enorm veel zin. We hebben hard moeten werken de laatste maanden (dat was wel te merken op het blog). De honden gaan mee en de reis gaat naar Ameland. Lekker uitwaaien, rijspullen mee, beetje zwemmen. Maar vooral oefenen met Doerak.



Ameland, november 2011

Het moet ooit lukken!

Op sommige dagen bekruipt me het gevoel dat Doerak een dimensie in ons leven heeft gebracht die niet bereikt zou zijn zonder hem. Een dag als met Thorgal samen is daar een voorbeeld van. De interactie tussen twee Wolfhonden en hun houding naar andere honden. Rauw, maar uitnodigend. Het laagje humor dat ze over alles gieten kan voor menig mens een voorbeeld zijn. Er zit niets gekunstelds aan, ze zijn gewoon zoals ze zijn. En daar heb je het maar mee te doen.
Vanuit dat besef schiet ik bij tijd en wijle in de stress. Eerlijk is eerlijk. Dan kan me die dimensie gestolen worden en pieker ik me suf hoe we hem terug moeten laten komen na een wandeling. Er zit een stijgende lijn in, maar het gaat zó langzaam. We proberen van alles uit, volgen ons gevoel en proberen het ook rationeel te benaderen. Telkens wanneer we denken dat we de juiste methode te pakken hebben, resultaat boeken, dan draait er weer iets om waardoor we terug zijn bij af. Zo heeft het al geen zin meer om iemand naar het bos te laten komen om hem uit zijn film te halen. Diegene wordt gewoon figurant en hij houdt zelf de regie. Gebruik maken van andere honden en het samen spelen werkt niet meer. Koekjes, worsten of what so ever, werkt niet. De andere kant op gaan werkt niet. Gewoon vertrekken met auto of lopend werkt niet. De aandacht vasthouden tijdens de wandeling werkt niet. Superblij zijn als hij komt werkt niet. Gewoon een eenvoudige beloning werkt niet. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Zolang we het voor kunnen zijn, is er niets aan de hand. Dan heeft hij lekker gerend en kunnen we hem aanlijnen (wat eerder dan strikt noodzakelijk). Maar zodra hij het in zijn kop krijgt, uit eigenzinnigheid ons wel blijft volgen maar niet laat aanlijnen, dan is het einde zoek. Die eigenzinnigheid willen we beslist niet kwijt, dat was een van de dingen die ons juist aantrok. Het mag alleen niet allesbepalend zijn, en dat is het nu vaak wel tijdens het wandelen. De balans is eruit en mijn plezier om op pad te gaan wordt daardoor minder groot.
Ik kan me er nog steeds niet bij neerleggen dat dit nooit zal veranderen. Van sommige mensen horen we dat natuurlijk wel. Komt bij alle rassen voor. En dat geloof ik ook. Maar ik zie nog steeds veel te graag een toekomst met twee honden die ons gewoon volgen, letterlijk en figuurlijk. Met een harmonieuze verstandhouding, waarin er over en weer respect is en duidelijk is wat ieders rol is in de roedel. Doerak is nog lang niet volwassen en die harmonie kan er daarom nog niet zijn. Of misschien ben ik wel naief, en zullen al onze pogingen om niet zijn. De naam Klaas Wijnberg valt hier inmiddels vaker. We hebben hem en zijn Saarloos Wolf in oktober vorig jaar ontmoet op Ameland. Zijn methode spreekt ons aan, zijn tarieven wat minder. Maar misschien stappen we die drempel over....... Eerst maar eens zijn boek lezen.Ondertussen blijven we natuurlijk volop genieten van al het leuke en mooie dat Doerak ons wel brengt. Gelukkig te veel voor woorden!



Thorgal (links) en Doerak (tweede van rechts) met 2 andere honden op het strand

1 jaar oud!

Doerak werd afgelopen vrijdag 1 jaar. Wat een mannetje, bijna volwassen. Maar zijn streken nog lang niet afgeleerd. Hoeft ook niet, wisten we van tevoren. En elke dag blijft het genieten, ook al lijkt het op het blog niet altijd zo.

De buit is binnen, nu nog een veilig plekje zoeken..........

Met beide voeten op de vloer

Aan zijn kleding was te zien dat hij een goed leven had. Zijn jasje was weliswaar flink gedragen en ook zijn schoenen zagen er gebruikt uit, maar toch zag je dat hij een bepaalde mate van cachet had. Een beschaafde man, die -zonder dat hij daarvoor wat doet- een respectvolle houding afdwingt. De zachtheid in zijn ogen raakte me, en na enkele woorden gewisseld te hebben voelde ik dat hij verdriet had. "U heeft een mooie hond, Husky toch? Mijn hond vindt andere honden niet zo leuk. Nou ja, het is eigenlijk niet mijn hond. Hij hoort bij een dame, die er niet meer voor kan zorgen. Ik ben ook al 85 moet u weten..." De hond in kwestie was een ruwharige teckel, ook op leeftijd, dus mijn zorgen gingen meer uit naar het welzijn van de buikschuiver dan dat van Doerak. "Geeft niets, als uw hond een snauw geeft naar de mijne. Maar het is geen Husky, het is een Saarloos Wolfhond." Aan het gezicht van de man was te zien dat hij zijn geheugen als een ui afpelde om te komen bij de herinnering waarin de naam van dit ras lag. Het lukte hem niet, dus ik gaf een kleine uitleg. Ondertussen was Sproet druk doende om alles in het gareel te houden. Op iedere grom van de teckel naar Doerak sprong ze vooruit. Bonkie (de teckel had ook een naam) had waarschijnlijk uit ervaring geleerd dat er niet gesold moet worden met een volwassen teef die haar jong wil beschermen. "Uw hond is zo gek nog niet", zei ik, "want hij laat dat teefje van mij haar gang gaan. Dat ziet hij niet als bedreiging." "Oh werkelijk?" vroeg de man, blij verrast dat het niet aan zijn hondje lag. Hij vertelde dat hij samen met zijn vrouw meerdere teckels had gehad. Zijn laatste teckel was twee jaar geleden overleden. "Dat is erg moeilijk hoor, als je ze dan verliest." Ik hoefde alleen maar "ja" te zeggen, want ik wist dat de man dan genoeg zou weten.

In de stilte die volgde trok het leven van de man aan diens netvlies voorbij en wachtte ik geduldig af tot hij weer in het "nu" belandde. "Zo'n Husky is toch wel heel mooi. Gaat dat goed samen met uw andere hond?" Met een glimlach gaf ik aan dat een Wolfhond net iets dichter bij de natuur ligt, meer vanuit instinct handelt. Maar dat het misschien daarom juist goed samen gaat met andere honden. "Oh werkelijk? Wat bijzonder!" Mijn ergernis om Doerak die zich voor de zoveelste keer niet liet aanlijnen, verdween als sneeuw voor de zon. Waar maken we ons eigenlijk druk om, al die verplichtingen. Ik besloot ter plekke dat die verplichtingen genoeg tijd hadden opgeëist de laatste weken en vroeg de man of ik met hem kon meelopen. "Dan worden we een roedel en misschien krijg ik dan wel Doerak te pakken." In een traag tempo wandelden we verder, iedere oneffenheid op ons pad voorzichtig omzeilend. Alsof er een knop omgedraaid was, lieten de honden meer van zichzelf zien. In plaats van alleen maar te reageren op elkaar. Bonkie ver voor ons uit op het pad, neus strak op de grond, slingerend van links naar rechts. Sproet vlak achter mijn voeten, nauwlettend iedere beweging volgend, met name die van mijn handen. En Doerak in een wijde boog om ons heen rennend door de bossen. In de flanken. Ik denk aan het alfa gedrag van hengsten; nooit voorop lopend in een groep, maar juist de flanken in de gaten houdend. En ja hoor, ook Doerak komt telkens tussendoor de groep in, probeert wat te spelen met een andere hond. Ik was de man niet vergeten, lette nog steeds op dat hij niet zou struikelen. Maar toch schrok ik uit mijn gedachten op toen de man stilstond om de gang van Doerak te bewonderen. "Dit heb ik nooit eerder gezien! Hij lijkt wel te dansen." Zijn gezicht begon te stralen en een paar minuten lang bleef hij praten over alle verschillende honden die hij had gezien. En bij geen van hen had hij dit ooit gezien. Zonder dat hij er erg in had, was hij weer gaan lopen. Zijn pas leek opeens op die van een jonge god, maximaal 70 jaar oud. Go Doerak!, dacht ik. En met een blij, trots gevoel, de armen iets gespreid om een valpartij van de man op te kunnen vangen, vervolgden we onze weg. "Mijn vrouw is vier jaar geleden overleden. Kanker natuurlijk, wie niet." Het klonk bijna luchtig, maar ik realiseer me direct dat de woorden al vaak zijn uitgesproken. Aan de toon hoor je het verdriet niet, aan de lichaamshouding des te meer. "Dat is heel erg", zeg ik en ik vraag hem of hij nu alleen woont. Op zichzelf. Dankbaar grijpt hij de gelegenheid aan om over zijn vrienden te praten, en over zijn hond. Die eigenlijk niet van hem is. En als er al een zweempje pijn bleef hangen, veegde Doerak dat snel weg. Door even vlak bij hem te zijn. Alsof hij wist wat er gaande was, gooide hij met een grotesk gebaar zijn achterhand om en bleef op een gepaste afstand staan. "Het was me een waar genoegen om met u en uw honden te lopen!", zei de man, terwijl ik rustig Doerak aan de lijn deed. "Het genoegen was geheel aan mij", hoor ik mezelf antwoorden en we kijken elkaar even aan. Geen plichtmatige woorden, schiet er door mijn hoofd. De man is zichtbaar opgeknapt door de kennismaking met Doerak. En ik? Ik stap blij en monter mijn auto in, met een rugzak vol relativeringszin. Het is allemaal niet zo moeilijk, dat maken wij ervan! 

Ik weet het wel......

Ik begin het een beetje door te krijgen, hoe dat zit met die auto's. De auto van de baas is lekker laag. Daar kan ik met een klein sprongetje in. Van de vrouw is wat lastiger. Dat merkte ik vandaag, toen ik voor de zekerheid lekker hoog sprong. Niet dat ik daar een aanloop voor nodig had hoor. Ik sprong gewoon uit stand met vier poten tegelijk. Zit daar een of andere klep boven. Pfff, stoot mijn hoofd natuurlijk, maar beland gelukkig in de auto. Mooi dat ik niet meer ging zitten. Niet te vertrouwen die vrouw. En haar auto ook niet! Afijn, ik weet ook wel dat de auto mij ergens brengt waar ik het leuk vind. In plaats dat ze me dat gewoon eerder verteld hadden...... dan was het niet zo'n gedoe geweest. Die vrouw van mij had me al een paar dagen niet meegenomen. Beetje asociaal. Alsof een wandeling in de buurt leuk is ofzo. En ik hoorde haar heus wel vertellen aan de baas dat ze het bos even zat was. Terwijl ik eerder deze week echt binnen 3 uur aangelijnd was! Ze moet niet zo overdrijven en mij de schuld geven dat de baas naar het bos moet komen. Had ze maar niet iedereen, wildvreemd of bekend, moeten vragen om mij te pakken. Dan vraag je er toch om dat ik buiten bereik blijf?

Eerlijk zullen we alles delen

Een heerlijk luie ochtend in het Pinksterweekend. De kinderen liggen nog op bed en de honden zijn lui door het warme weer. Sproet heeft er niet zo veel last van. Ze beweegt gewoon wat trager en eet iets minder. Komt mooi uit, want zij is nog steeds te zwaar. Aan Doerak merken wij het beduidend meer. Hij beweegt bij voorkeur niet en het eten blijft gewoon staan. Zijn vacht is al een stuk minder dik, maar dat biedt niet voldoende soelaas. Vorige week hebben wij ons even zorgen gemaakt. Hij haalde geen streken meer uit, en dat zijn we natuurlijk niet gewend. Al snel werd duidelijk dat het gewoon te warm was voor hem. En zo konden we even genieten van een luie, super lieve Saarloos.
Een mooi moment om hem op alternatieve wijze te meten. Ik zou best graag willen weten wat zijn schofthoogte is, maar dat lukt me niet. Dan maar even zijn lengte, in vergelijking met mijzelf......

En als we dan toch zo bezig zijn, kunnen we meteen eens kijken hoe het met de "baknijd" is gesteld....

Hoe zeer hij ook gehecht is aan zijn bot, hij geeft het zonder protest op. Ik voel zijn tanden heel zachtjes langs mijn neus gaan en mijn bril eindigt, nat van zijn tong, op mijn voorhoofd. Dankzij het luie weer, krijg ik een voorproefje van de rustige, evenwichtige Saarloos waar ik van droom. Een Saarloos die weet hoe kwetsbaar mensen zijn. Een verkeerde beweging en de enorme hoektanden scheuren een gezicht open. Het lijkt erop dat Doerak zich dat meer en meer realiseert. Het wilde is er nog niet vanaf (vraag maar aan de kinderen), maar het wordt wel beetje bij beetje minder.

Yes!

Er is geen speld meer tussen te krijgen:

DOERAK IS EEN GEHOORZAME HUISHOND!

De spanning liep hoog op afgelopen maandagavond. De groep van Doerak moest in de verste hoek van het veld, onder het keurende oog van examinatoren, haar kunsten leveren. Sproet en ik hadden een proefexamen, maar door mijn spanning kwam daar niet zo veel van terecht. Al turend volgden wij de prestaties, en bij het voor komen hielden we onze adem in. Nergens voor nodig, bleek al gauw, want Doerak had de knop omgezet. Misschien een beetje uit medelijden met Fred, wie zal het zeggen. De ene oefening na de andere verliep uitstekend. 14 Onderdelen, waarvan 7 gewaardeerd werden met een Zeer Goed, 4 met een Goed en 3 met een Ruim Voldoende. Nou ja zeg! Zijn ze briljant of zijn ze briljant?

Het bewijs!



Dag van de waarheid

Vandaag is het dan zover: Doerak gaat examen doen. Als hij het haalt, dan is hij gediplomeerd Gehoorzame Huishond. Wij hebben begrepen dat hij dan ook luistert, en precies doet wat je wilt. Echt waar! Ik verheug me er nu al op. Vanaf morgen begint er een nieuw leven hier in huis. Hij gaat dan rustig liggen wachten totdat wij uitgegeten zijn. En pubers laat hij met rust. Sproetje's nek wordt gespaard. Rennen door het huis vindt hij dan ook niet meer nodig. En in de auto stappen gaat ook direct na het commando "Ene, twee-e...". Met "oortjes binnenboortjes" zakt zijn kop een beetje, zodat die flappen niet tussen de klep van de auto komen. En het mooiste is natuurlijk dat hij gewoon voor je gaat zitten als we klaar zijn met wandelen in het bos. Want hij weet dat er ook weer een volgende keer komt! Wat weet die hond toch veel, he?
"Heb vertrouwen", zo spreek ik mezelf toe. Maar stiekem ben ik blij dat ze niet kunnen zakken. Ssstt, niet verder vertellen hoor. Ze kunnen hooguit het advies krijgen het nog een keer over te doen. Nou! Dat wilden wij toevallig toch al!