One of those days

Vanuit de achtertuin dringen de kinderstemmetjes ons huis binnen. Het buurmeisje heeft haar eerste kinderpartijtje en 9 Pippi Langkousjes dartelen om de picknicktafel. Ik kijk even snel over de schutting en zie allemaal kleine meisjes met schortjes die een beetje van hun schouder gezakt zijn. "Toch een verkeerde maat genomen" denk ik bij mezelf, maar schud dat snel van me af. Het heeft heel wat tijd in beslag genomen om ze met mijn oude naaimachine in elkaar te krijgen. Nu hebben ze er langer wat aan. De felgekleurde kniekousen passen er perfect bij en de rode pruiken, met vlechten, maken het geheel af.
Halsstarrig probeer ik me te concentreren op mijn werk en sluit de deur. Wonderwel lukt dat en de ene productie na de andere rolt uit mijn handen. Totdat het groepje voor mijn raam voorbij rent. "Standbeeld!" hoor ik Buuf roepen en 7 meisjes blijven wijdbeens staan, één arm naar voren en de andere naar achteren. Twee meisjes huppelen verward om de rest heen, in vaart minderend wanneer zij zien dat er geen beweging meer in zit. Dit plaatje werd toch echt te moeilijk voor me en met de camera in de hand ren ik de voordeur uit. "Standbeeld! Standbeeld!" klinkt het door de straat en even raak ik in verwarring. Is dit voor mij? Maar nee hoor. Er is inmiddels een kopgroep ontstaan, klaar om de weg over te steken. Op de stoeprand staan ze vol op de rem en de volgers krijgen de kleine vuistjes  nog net niet in hun gezicht. Pff, het gaat allemaal goed. Ik wandel weer terug naar mijn bureau en vraag me ondertussen af of dit niet iets voor Doerak is.......
Ik zit net weer in mijn werk wanneer de dierenkliniek belt; Doerak moet voor controle en zijn inentingen een afspraak maken. Omdat er net door ons een bultje achter een voorpoot is gevonden, besluit ik dat het maar direct moet gebeuren. Fred wil, ondanks de griepvirus in zijn lijf, met hem naar de kliniek. Het bultje is net als de rode plek in zijn lies waarschijnlijk gekomen door een allergie. Tja, vind die maar eens. Hij krijgt een kuurtje, inentingen en een algemene inspectiebeurt. Alles is in orde, hij weegt inmiddels 38 kilo. Over dat ene, waar we liever niet over willen praten (maar als je het voor je houdt mag je wel weten dat het om die enkele bal gaat) wordt ook even overlegd.  Op termijn kan dat een risico opleveren. We weten nog even niet wat we ermee aan moeten, maar gelukkig hoeft dat ook nog niet. Over twee weken moet hij toch terug voor controle. Niets overhaast doen. Jorien, de dierenartsassistente had weer de dag van haar leven, met haar grote vriend.

De rust keert terug en mijn werk ligt nog te wachten. Ik duik er snel in en zorg dat er voor het eten nog wat zaken afgerond worden. "Volgende ronde, volgende kansen" denk ik bij mezelf en sluit af voor de dag. Al met al blij met alles wat ik heb kunnen doen en toch nog een beetje "meegepakt" van het partijtje. Het leven is zo gek nog niet!

"Waar blijf je nou?"

Nee, geen gebrek aan inspiratie. Nee, het schrijven ook nog niet moe. Nee, er is hier ook niets gebeurd of zo. Althans, niets vervelends. Er is dan ook geen enkel excuus dat mijn laatste berichtje al zo lang geleden is geweest. Voor mijn trouwe lezers: sorry! Ik hoop dat jullie, met mij, de draad weer op gaan pakken.
Wat wel de reden is geweest is simpelweg het gebrek aan tijd. Schaam me dood om dat hardop te zeggen, maar ik merk dat het opschrijven makkelijker is. Lafaard als ik ben, weet ik dat de reactie erop even gaat duren. Afijn, ik ga het toch maar uitleggen. Dan zijn jullie meteen weer een beetje op de hoogte van de ontwikkelingen met onze apenkop.
Ik heb vorige week mijn vijftigste verjaardag groots gevierd. Thuis, met ruim 60 gasten. Japans buffet, een geestige grappenmaker die de gasten op ludieke wijze ontving en het feest op gang bracht. Onder de gasten onze Ilse, speciaal voor het feest overgekomen uit Engeland. Doerak had haar vorig jaar voor het eerst ontmoet, en herkende haar. Op een zo typische Doerakwijze wist hij haar te verwelkomen om vervolgens toch even af te tasten wie van hun nou de meeste rechten heeft.
De familieplaatjes zijn schaars, maar hier dan toch eindelijk: de familie van Doerak:

 



De man in het mooiste pak hoorde er natuurlijk alleen op het feest bij. En als je je nou afvraagt hoe Doerak het zelf allemaal vond.......

........ niet zo erg dus, hij hield zich rustig. Pas later op de avond werd het hem wel een beetje te veel.....
De voorbereidingen voor het feest en ook de nasleep ervan leverde menigmaal een moeilijke situatie voor hem op. Leveranciers liepen af en aan. Tuinmannen, glazenwassers en zelfs een wespenverdelger, want op de valreep ontdekten we een gigantisch nest aan de zijkant van het huis. De outfit van zo'n verdelger is nou niet iets wat vertrouwen schept. Het zijn net marsmannetjes. En telkens zocht hij simpelweg een plekje waar hij mij of Fred kon zien. Zodat hij alleen op ons hoefde te reageren, de buitenstaanders kon laten voor wat ze waren. Wat zijn we daar trots op!
Met Ilse zijn we in die week nog naar het strand geweest. Zij had hem nog niet gezien in de vrije natuur, en viel met haar neus in de boter; op het strand ontmoetten wij een familie met twee Tjechische Wolfhonden. Zo grappig dat Wolfhond-mensen een soort van verbondenheid voelen, en er de tijd voor nemen om naar elkaars honden te kijken. De vrouw van het gezin stak direct haar hand uit en nagenoeg gelijk hoorden we elkaar zeggen "Yvonne". Verbaasde blikken bij ons en bij de rest, uitmondend in een lachsalvo. Het jongetje van ongeveer 10 was zo de kluts kwijt, dat ook hij zich voorstelde als "Yvonne". Verlegen schudde hij zijn hoofd toen ik hem lachend vroeg of dat zijn naam was. De andere Yvonne was jarig en had mogen kiezen hoe ze haar dag zouden besteden. Moet ik nu nog meer uitleggen over die drive van Wolfhond-mensen? Ik dacht het toch niet en als je dan die honden samen ziet......

En nu zijn we zomaar in september beland. Nog even en de zomer is echt voorbij. Het werk is weer volop begonnen, iedereen is terug van vakantie. Mijn agenda loopt enorm vol, maar Doerak gaat me daar bij helpen. Hoe weet ik nog niet.........

Ja hoor, mensen......

.... het leed is geleden! Doerak heeft zijn punt gemaakt: de wandeling in vrijheid eindigt pas in de auto. En dus niet ergens in het bos. En hij kan dat zelf!
Bij aankomst in het bos speelde een jongetje met drie loslopende honden (waarvan twee Duitse doggen, dus het was wel wat leven). Op de parkeerplaats stonden al meerdere auto's. Niet echt een situatie die vertrouwen schept voor mij, zeker niet nu ik door die auto's erg dichtbij de straat moest parkeren. Met veel verkeer. Getver, daar gaat mijn poging, dacht ik. Maar eenmaal op de terugweg was hij toch al buiten bereik. Geen keuze dus. En daar ging hij, jawel! Even wat fietsers ontwijken, als een wolf richting auto et voila! Zou hij net zo trots op mij zijn, dat ik het nu begrijp, als ik op hem? Vast wel!

Het kwartje begint te vallen

Het heeft even geduurd, maar daar hadden ze me al voor gewaarschuwd. Mensen willen best wel leren, maar denken vooral dat ze zelf de wijsheid in pacht hebben. Herhaling heeft dan ook niet zoveel zin. Ja, misschien als je het geduld van hier tot Sint Juttemis hebt. Maar persoonlijk pak ik het liever anders aan. Met een beetje variatie, niet telkens hetzelfde. Ik had echter nooit gedacht dat het zo lang zou duren. Jeetje mekreetje, wat zijn ze hardleers. En maar bakkeleien over het feit dat ik niet terug aan de lijn kom na een wandeling. Sjonge jonge, moet ook met Jan en alleman besproken worden. Ze kopen er zelfs boeken over. Terwijl ik hen al maanden geleden hoor zeggen dat ik eigenzinnig ben en slim. Dat mijn roedel het allerbelangrijkste voor mij is. Allemaal waar! Ik dacht ook telkens: "nu hebben ze het door". Maar nee hoor. En zo ploeteren we maar door. Maar......... misschien gaat dat nu veranderen.
Eergisteren waren we in het bos, gewoon net als altijd. Ik was bezig met belangrijke zaken, zoals het struikgewas controleren, sporen aanbrengen en al die dingen die gewoon gedaan moeten worden. Toen opeens Sproet stil stond. Met een poot in de lucht. Ach, dat was wel erg hoor. Vond de vrouw ook en de rest van de wandeling werd dan ook afgeblazen. Met Sproet op de arm togen we terug naar de auto. Komt daar aan het begin van het bos nog een leuke Lab te voorschijn. Cool, kon ik nog even spelen. De man en de vrouw waren vooral bezig met Sproet, inmiddels in de achterbak van de auto. Was dat even mooi! Ze waren mij een beetje vergeten, dus eindelijk kon ik doen wat ik al maanden wilde; zelf de auto in springen.
Gisteren kon Sproet niet mee naar het bos, zij moest naar de dokter. Dus de man en ik gingen samen. Gelukkig ging hij een spelletje spelen op de telefoon met de achterbak wijd open. Kon ik weer laten zien wat ik kan! Zou dat getob dan eindelijk over zijn? Of zal ik ze nog even in de waan laten? Gewoon vandaag weer lekker dwars liggen? Even over nadenken.........
Oh, by the way, met Sproet gaat het al wat beter. Ze moet een weekje rust en een pijnstiller. Jammer, dan ben ik alleen in het bos. Maar Sproet kennende is zij er zo weer bovenop!

Samen dragen

De Wereldwinkel is een van mijn favoriete plekken wanneer ik op zoek ben naar een cadeautje. Ik vind er eigenlijk altijd wel wat. Zo ook dit beeld gemaakt in Ghana vanuit een enkel stuk hout. De vijf poppen zitten kunstig om en door elkaar heen. Het beeld heeft de prachtige titel "samen dragen" en symboliseert in ons geval de drie kinderen met Fred en mij. De symboliek heeft geen verdere uitleg nodig. Al jaren weerstaan wij de neiging om er een blad op te leggen en het als een bijzettafeltje te gebruiken. Maar Doerak denkt daar inmiddels anders over. En ach, hij heeft misschien wel een beetje gelijk. Waarom twee buitenspeel ballen als er binnen zo'n prachtig plekje voor een daarvan gereserveerd is?

We leven nog!

"Het eerste jaar is moeilijk", zo werd ons verteld toen we onze interesse voor een Saarlooswolfhond kenbaar maakten. In de loop van het eerste jaar werd dit herhaald door de mensen die we ontmoetten. En ja, het is waar, zo kan ik je inmiddels vertellen. Een Saarlooswolfhond is onder de streep gewoon een hond, maar toch luistert het allemaal net iets anders dan de rassen die ik tot nog toe meegemaakt heb. Ik heb al eerder de termen "intens" en "vol overgave" gebruikt en sta daar nog steeds achter. Doerak beleeft de wereld net iets intenser, ziet, ruikt en hoort net iets meer dan een ander. Wanneer hij blij is lijkt het wel alsof elke vezel in zijn lijf meedoet en angst druipt niet alleen van zijn staart af. Het bijzondere is dat dit alles een wisselwerking heeft op "zijn" mensen. Hij kan mijn zorgen of ergernis met zijn glimlach laten smelten tot er niets van overblijft. Maar andersom kunnen zijn streken mijn gemoedsrust op hol jagen.
De eigenschappen die we in Doerak zagen toen hij nog maar een paar weken oud was, zijn verder ontwikkeld. Zo zien we nog steeds een extraverte Saarloos, die vreemden tegemoet komt zolang hij maar de tijd ervoor krijgt. Hij pronkt graag met zichzelf en is nieuwsgierig naar mensen. Kinderen zijn favoriet en worden eigenlijk direct benaderd. Niet altijd handig, want zijn formaat liegt er niet om.
Als pup nam hij alles, maar dan ook alles in zijn mond. Tussen zijn tanden, wat menigmaal een run op de verbanddoos veroorzaakte. Ook dat is niet echt veranderd, alhoewel de verbanddoos niet meer nodig is. Daarvoor in de plaats zijn onze armen, benen en billen voorzien van blauwe plekken. Een veter in een schoen, een draadje aan een kledingstuk of zelfs een klein torntje aan de bank wordt door hem opgemerkt en heeft dezelfde werking als een rode lap. Met uiterste precisie zet hij het klem tussen zijn tanden en begint te trekken.
Wanneer hij tevreden aan onze voeten ligt en een hand binnen bereik is, kan hij nog steeds zachtjes sabbelen aan een vinger. Zijn ogen worden spleetjes, alsof hij de smaak verifieert en veilig opbergt in  zijn geheugen.
Spelen met Sproet doet hij nog hetzelfde als vorig jaar, zag ik toen ik eerder deze week een filmpje terugkeek. Als hij nu nog eens rekening kan gaan houden met zijn maat en kracht.........
Zijn geboortegewicht is inmiddels ver-tachtigvoudigd (is dat een woord?), zo ongeveer. Hij weegt nu richting de 40 kilo. Schofthoogte is ongeveer 70 cm, misschien iets hoger. Zijn gang is die van een wolf; ietwat doorgezakte schouders, nek gestrekt en lichtvoetig.
Gisteren merkten we voor het eerst dat hij de beschermende rol van Sproet over begint te nemen. Het weer was prachtig en we besloten even naar het hondenstrand te gaan. Doerak kon zijn geluk niet op met zo veel speelkameraadjes. Pitbulls, Ierse Setters, Labradors, Herdershonden, Bul Mastiffs en alle andere, wat grotere rassen, werden vrienden voor het leven. Sproet keutelde wat om ons heen met de kleinere honden. Een soort uit de kluiten gewassen Teckel kon geen genoeg van haar krijgen en na tien rondjes om ons heen, Teckel aan haar kont, was zij het zat. Ze draaide zich om en gaf een grom. Ik hield het alleen vanuit een ooghoek in de gaten, want Doerak was de meest geweldige capriolen aan het uithalen met een labrador van 10 maanden oud. Het geluid werd echter direct door hem herkend en zonder aarzeling sprong hij terug naar ons. Of beter gezegd tussen Sproet en de Teckel. Geen geluid, geen tanden. Gewoon ertussen staan was voldoende, de belager droop af. Een kleine lik over Sproet's neus en weg was hij weer. Fred en ik keken elkaar verbaasd aan; zagen we dit nou goed? Het gaat allemaal zo snel, binnen een zucht en een vloek is het weer voorbij. Maar aan onze waarneming mankeerde niets. Ik meende zelfs een tevreden glimlach op Sproet's koppie te zien.

Hommage aan Kat

Het zat er aan te komen, ze was al een tijdje ziek. Maar als het bericht dan doorkomt, dan valt het toch enorm zwaar. Kleine Kokette Katinka leeft niet meer.
Ik denk met zoveel plezier terug aan de eerste weken uit Doerak's leven, nu een jaar geleden. Kat is niet zijn moeder, maar had die rol wel overgenomen van Quitney. Met overgave, rust en geduld. Ieder weekend mochten we langskomen. Ze accepteerde mij vanaf de eerste keer bij haar kroost, legde zelfs al haar kop op mijn schoot toen ik naast haar ging zitten. Wat voelde ik me toen rijk. Niet dat ik veel durfde te bewegen, want ze hield me wel in de gaten. Maar ik denk niet dat ze ooit uitgehaald zou hebben. Haar kroost beschermen was wel belangrijk, dat merkten we in de weken die volgden.
Ach lieve Kat, wat zal Francis jou gaan missen.

Begin juli 2011: Kat blij met pleegpuppies (waarvan eentje Doerak)

Tevreden rustend naast "haar" puppen



Eind juli 2011: de puppen groeien en Kat blijft blij



6 augustus 2011: Kat neemt afscheid van Doerak

Op 6 augustus 2012 nemen wij afscheid van Kat. Precies één jaar later..........

Storm in the house

De lezers van het eerste uur weten misschien nog wel dat ik ooit droomde van een enorme Wolfhond met een rustige, evenwichtige uitstraling. Een machtige verschijning, die respect afdwingt, en waarvan een enkele blik in de ogen voldoende is om te weten dat die fysieke macht niet benut zal worden. Hij is tevreden, kent zijn kracht en weet dat andere honden hem als een alfa beschouwen. Hij hoeft niet van zich af te bijten. Zelfs grommen is niet nodig. Hij gaat gewoon even op vier poten staan. C'est tout.
Ik dacht toentertijd te dromen van Doerak als volwassen hond. Doerak was nog maar drie maanden oud en door zijn gedrag was de droom eigenlijk wel heel grappig. Letterlijk een droom, want hoe kan een stoute hond als hij ooit zo'n evenwichtige Saarloos worden? Toen ik kort daarna Storm, Doerak's opa ontmoette, was het snel een uitgemaakte zaak; ik had van Storm gedroomd. Maar...... als Doerak zijn kleinzoon is.......... zou het misschien kunnen dat hij daar op gaat lijken?
Afgelopen weekend konden we weer een vergelijk maken. Storm kwam op bezoek, samen met Kaatje en Rana. En hun baasjes uiteraard. Voor Sproetje was het handiger om elkaar eerst in het bos te treffen. "Het is precies Storm op die leeftijd", constateerde Christa al snel. En om eerlijk te zijn, zag ik nu -buiten het verschil in grootte en energie- ook niet veel verschillen. Ik blijf dus nog maar even verder dromen, en wel over Doerak, evenwichtige Saarlooswolfhond.

Held op sokken

Even de benen strekken, lekker veldje. Liepen gisteren toeristenhonden. Haha! Ik vind hier een gat in de omheining. Eens even kijken…… ja, warempel, ik kan erdoor. Nee maar, de runderlapjes lopen hier zomaar los. Voor het oprapen gewoon. Kan ik dit, kan ik dit? Zo hé, het is vlees, vlees en nog eens vlees. Welke neem ik? Zou de maat van de vlekken uitmaken? Nee, ik ga gewoon voor die kwabben onder hun buik. Kan ik ook makkelijk bij. Moet je wel even stilstaan. Kom op nou, niet weglopen. Bij mij is het leuk, echt waar. Goed zo, gewoon blijven staan nu. Wat doe je? Nee, niet met  je kop naar mij. Ik ga liever voor de achterkant. Wat nou, niet keren! Nee, zeker niet met z’n allen. Dames, toe nou…….. O-o-o-h-h, dat is niet de bedoeling. Ho nou, jullie  horen niet in een groep te jagen. Dat deed ik dan, weet je nog? Oh nee, ik ben helemaal alleen! Hoooooooo, niet gaan rennen! Waar komen ze opeens allemaal vandaan? Man, wat gaan ze hard! Ik bedenk me opeens dat ik thuis nog wat moet doen. Als de wiedeweerga, daar bij hun kijk ik wel even om. Niets aan de hand, nonchalant…….

Ameland impressie

Nita, mijn oudste zus, belde op mijn verjaardag. "Het lijkt wel herfst hier", zei ik. "Nou, dan heb je in ieder geval alvast een leuke herfstvakantie gehad!" En dat was ook zo; het weer zat dan misschien niet zo mee, de natuur was er niet minder mooi om. En we hebben dan ook genoten. De internetverbinding was niet ideaal. Ik moest de deur uit, naar de buren, om een goed bereik te hebben. Het blog is er dan ook een beetje bij ingeschoten. Maar dat ga ik nu weer goedmaken.

We hadden om te beginnen de prachtige natuur. Het Koaikershuus is zo'n beetje het laatste pand aan de oostzijde van het eiland. We hebben heerlijk gelopen met de honden. Dat wil zeggen..... vooral met Doerak. Sproetje had het na een weekje wel gezien. Zodra zij haar behoefte had gedaan, draaide ze zich om en stiefelde terug naar de boerderij. Met een parmantig drafje, zonder achterom te kijken en niet reagerend op ons roepen. Waarschijnlijk was zij de nattigheid en de bramenstruiken in haar vacht zat.

Uitzicht vanuit slaapkamerraam

Eenmaal per maand wordt er een demonstratie gegeven door de reddingsbrigade. Een span van 10 paarden trekt de reddingsboot door het dorp naar de zee. Om vervolgens door 8 paarden het water in gelanceerd te worden. Wat een spektakel! Aan iedere zijde worden 4 paarden gespannen, die rechtuit de boot in zee trekken. Op "commando" maken ze een bocht van de boot af, een pin laat los en de boot schiet vooruit. Het gaat niet altijd goed, zo weet een buurman ons later te vertellen. Het eiland is dan in diepe rouw. Het verlies van de paarden maakt grote indruk. Gelukkig ging het deze dag wel goed en konden wij, ondanks de slagregen, toch de machtige prestatie van mens en paard meemaken.

Er wordt natuurlijk ook wat gesport. Fred gaat met Dominique en Quiquina strandzeilen en ik ga met de meisjes paardrijden.

 En deze vrouw vonden we in de laatste week.........

..... in het gezelschap van deze mensen.......

Geen idee wie het zijn. Wil het ook niet weten ook!

Al met al een heerlijk vakantie!