Volle maan

Vandaag zijn de pupjes 2 weken oud. Dat stelt nog helemaal niets voor, maar wat gebeurt er veel in zo'n korte tijd!

Het begon natuurlijk met een bevalling bij volle maan. Door de ongelukkige samenloop met mijn ziekenhuisopname is dat eigenlijk helemaal niet meer ter sprake gekomen. De voorspelling van Francis is natuurlijk wederom uitgekomen: als het even kan werpen de Saarlooswolfhonden bij volle maan. Niet de dag ervoor of de dag erna, ook al kunnen we met het blote oog het verschil niet zien. Maar echt tijdens de volle maan. Mooi, vind ik dat! Ik hoop en droom ervan dat dit gegeven zal bijdragen aan de toekomst van de pupjes. Vol geluk en gezondheid, in harmonie met de toekomstige roedel.
Vlak na de geboorte het verdriet dat zo groot was, dat het geluk even op de tweede plaats kwam. Voor heel even was daar geen ruimte voor. Afscheid van Sansa en dan bibberend en al, samen met de honden opkrabbelen. Eigenlijk gaf Shiva zelf ons daar de aftrap voor; zij ging in rust verder en wij volgden haar in 't kielzog. Dat is toch wel bijzonder bij dit ras.
En dan de dagelijkse "routine" oppakken. Haha, dat klinkt grappig, want nergens is natuurlijk in dit huis iets van routine te vinden! Niet meer proberen, zei ik tegen mezelf. Go with the flow! Dat lijkt wel te werken, want de honden zijn gelukkig, de puppen groeien als kool en wij genieten van ieder momentje dat we met hen beleven.
Na een paar dagen begonnen de puppen te reageren op onze aanrakingen. Een hand binnen bereik leverde al snel een tevreden puppenkoppie op. Een krabbel over het buikje en ze laten zien dat ze met hun achterpootjes al kunnen krabben. Een vlakke hand over de rug en de pup kronkelt van genot.
Van een dag of 10 begonnen ze te reageren op onze stemmen. Niet constant en niet altijd, maar het eerste bewijs dat het gehoor op gang kwam leverde het wel.
En vanaf dag 12 en dag 13 zijn de oogjes open. Ik kan de oogjes zien, mooi glimmend, maar het is nog een starende blik die ze werpen. Ze zien nog niet wat er voor hun ogen afspeelt. Ik denk dat de zintuigen ook nog niet synchroon lopen. Het schiet nog van reuk, naar tast, naar gehoor, naar zicht.
Binnen de 2 weken hebben alle pupjes hun geboortegewicht verdrievoudigd. Ayra, de kleinste, zelfs het meeste! En vanaf vandaag lijkt het erop dat de puppen ook daadwerkelijk wat zien. En nog meer dan voorheen reageren op onze stemmen.

Tja, het zijn maar 2 weken. Twee weken op een mensenleven. Helemaal niets! Waarom ben ik dan zo trots? Waarom voel ik me dan zo gelukkig? Tja, zeg jij het maar!

Bijna een andere kijk op de wereld

Heel voorzichtig beginnen zich de oogjes van Drogo en van Arya te openen. Het zijn fracties van secondes dat we een kleine glimp kunnen zien. Niet genoeg om wat van te zeggen en dat is omgekeerd ongetwijfeld ook zo. Het zal best veilig en rustig zijn, zonder te zien en zonder te horen.
Drogo en Daenerys blijven een sterk stijgende groeilijn vertonen. Arya blijft achter, ook in relatieve zin. We maken ons nog niet echt zorgen, want zij is rustig en tevreden. Maar leuk vind ik het niet. Ik houd meer van druk etende diertjes. Over een paar dagen, als ze 2 weken oud zijn, moeten ze voor het eerst ontwormd worden. Misschien is dat het wel, wie zal het zeggen.
Doerak is inmiddels regelmatig in de werpkist te vinden. Hij staat dan als een reus tussen de pupjes en geeft her en der een lik erover. Hij is supertrots en we verheugen ons er op dat hij later, als ze wat sterker zijn, met hen kan spelen.

Van boven naar beneden: Drogo, Arya en Daenerys

Arya

Daenerys

Drogo

Shiva, volledig in rust met haar pupjes

Een onsje meer of minder

Het blijft leuk: iedere morgen even in de weegschaal. Shiva vindt het inmiddels allemaal prima, haar vertrouwen is groot.
Arya blijft, zoals ik haar sinds een dagje of wat noem, het "pondje kontje". Zij is nog net geen kilo, scheelt 5 gram. Nou en! Ze groeit gewoon goed en ontwikkelt verder nog steeds als het haantje de voorste. Het spleetje waar haar oogjes achter zitten komt al duidelijk naar voren. En af en toe zien we de ogen rollen achter de huid. Sinds gisteren lijkt het dat haar oogleden wat bibberen. Alsof ze op het punt staat te knipperen. Zij zal vast als eerste haar ogen openen.

Arya

Daenerys gaat ruim over de kilo (1160 gram). Haar eetlust begint wat te groeien, evenals het enthousiasme om een tepel te vinden. Nog steeds niets in vergelijking met haar broer. Daenerys kan intens genieten van een hand dicht bij haar. Dan legt ze gelukzalig haar koppie erin en maakt lieve kleine geluidjes. Gisteren was er wat meer geluid in de werpkist en toen ik een sussend geluid maakte, leek het erop dat de puppen daarop reageerden. Met name Daenerys. Zelfs Shiva keek verrast!

Daenerys

Tja, en dan komen we bij de boef van het nest, bij Drogo. Man oh man, wat een portret. Hij weegt inmiddels 1325 gram en kan geen genoeg krijgen! Mopperend en steunend zoek hij zijn weg naar zijn mama, die geduldig afwacht. Haha, geen helpende hand, hij moet het zelf uitzoeken! Nu lukt hem dat wel, dus het resultaat is altijd naar wens. Als ik zachtjes met mijn vingers naast zijn koppie aan Shiva's borsten voel, dan schrik ik van de kracht die er vanuit gaat. Zijn hals is ook sterk en breed. Nou ja, het is natuurlijk een mini hondje, maar toch......

Drogo

Na de voeding en het wegen ligt alles weer heerlijk in rust.

Arya

Daenerys

Drogo

Wie is die man in bed?

Dat was een aparte nacht! Niet voor de puppen en honden, maar voor Fred en mij; voor het eerst sinds 2 weken sliepen we weer samen. Hahaha, als we door werk uit elkaar zijn worden we altijd onrustig, maar voor dit doel hebben we het zo van harte gedaan. Eigenlijk dachten we eergisteren al dat Fred zo langzamerhand weer naar boven kon, maar toen ik het vroeg aan hem keek hij erg beteuterd. En de opluchting en blijheid straalde van zijn gezicht toen ik opperde dat het helemaal niet hoeft. Ik vind dat je gewoon je gevoel moet volgen. Er zijn helemaal geen regeltjes voor, juist dat heb ik de afgelopen jaren van Doerak geleerd. Gewoon je gevoel volgen.
Dominique is gisteren weer thuis gekomen en heeft voor alle zekerheid, als een soort van tussenstap, beneden geslapen. Geen straf voor haar, want die kusjes midden in de nacht zijn stiekem wel welkom! We zien vanavond wel hoe onze pet staat, of we wel of niet beneden slapen.

De weegsessie is weer prima gegaan. Voedingen gaan ook goed. Alles gaat eigenlijk naar wens. Ook met mijn hand. Ik bedacht me gisteren dat mijn eerste week na de bevalling van Dominique ook obstakels had. Ik werd helaas geveld door de kraamvrouwenkoorts en kon dus maar deels genieten. Op een vreemde manier herhaalt de geschiedenis zich. En weet je wat nou zo leuk is daaraan? Vanaf week 2 heb ik toentertijd alleen maar genoten! Bijna 20 jaar lang inmiddels, en dat is nog dagelijks het geval. Onze puppengelukjes en wij gaan dezelfde toekomst tegemoet. Wis en waarachtig!

Daenerys

Arya

Drogo (moeilijk zonder tepel te treffen)

Verweekdag

Jawel hoor! 2 puppengelukjes hebben hun geboortegewicht verdubbeld voordat zij een week oud zijn. Zowel Arya als Drogo. Drogo gaat zelfs de eerste kilo voorbij! Daenerys blijft ietsje achter, maar niets zorgelijks. Zij is gewoon ietsje geduldiger. "Hardlopers zijn doodlopers", denkt zij misschien wel.
De rust is helemaal teruggekeerd in huis. Na een belabberde start is dat wel heel erg fijn. Shiva straalt de rust zelve uit. Zij is blij met alle aandacht die wij haar geven, dicht bij de werpkist. Met Fred had zij van meet af aan een speciale band, en die is door de bevalling alleen maar hechter geworden. Zij is een goede moeder, houdt haar puppen goed schoon en reageert "normaal" op de geluiden. Niet elke piep hoeft beantwoord te worden, soms negeert ze dat. Ze zal zelf het beste weten wat de puppen willen. We laten het allemaal aan haar over. Met mij is Shiva zachtjes. Ze is gisteren breeduit op mijn schoot gekropen toen ik naast de werpkist op de grond zat. En uiteindelijk aan de andere kant, mij tussen haar en de werpkist, naast mij gegleden. Alsof ze me wilde zeggen dat ik best de puppen mag aaien en knuffelen. Heerlijk!
Doerak mag ook in de buurt komen. Ze vindt het goed als hij over de rand van de bak stapt, maar dan houdt ze hem wel heel erg in de gaten. Ik zie hem telkens verlangend kijken om dichterbij te komen, te ruiken en te snuffelen. Hij vindt puppen zo lief! Maar Shiva wil niet dat hij zijn kop over de werpkist houdt. Met een kleine grom en zachte beet in de wang corrigeert ze hem. En hij accepteert dat direct.
Sproetje is een ander verhaal; die mag echt niet bij de puppen komen. Is ook logisch, Sproet is tenslotte de andere teef. De afgelopen dagen was ik erg bang dat er wat ging gebeuren, maar mijn vertrouwen begint weer een beetje terug te komen. Sproetje lijkt meer te begrijpen dan ik had verwacht en Shiva reageert voor een groot deel op mijn emotie hierin. Voel ik me niet gerust, dan is zij dat ook niet. En van het een komt het ander...... Doerak fungeert als bliksemafleider. Fijngevoelig als hij is, staat hij rustig op en wandelt er even langs. Klaar is Kees en klaar is Doerak!

Het groeit als kool!

Als er maar drie pupjes zijn, dan hoeft de moedermelk niet veel gedeeld te worden. En dat is te merken ook. Alle pupjes groeien als kool, als dit zo door gaat dan hebben ze ieder binnen 2 dagen het geboortegewicht verdubbeld!

Arya: bij geboorte 385 gram, vanmorgen 600 gram
Daenerys: bij geboorte 520 gram, vanmorgen 780 gram
Drogo: bij geboorte 530 gram, nu 810 gram.

Mensengeluk

De mallemolen in huis denderde wat langer door dan verwacht. Fred heeft dat de afgelopen dagen mooi onder woorden gebracht, zo zijn jullie allemaal op de hoogte. Als jullie eens wisten hoe trots ik ben op mijn man en dochter Dominique. Wat hebben die veel moeten doorstaan! En wat voelde ik me ellendig dat ik ze alleen moest laten.......
En Francis dan! Ik noem haar niet voor niets de oermoeder; in een paar dagen tijd meerdere malen in de trein gesprongen om bij te staan. Met als enige "beloning" samen kunnen zijn met Shiva en met de pasgeboren pupjes. Zij heeft niet veel meer nodig, maar toch......
Familie, vriendinnen, Saarloos-mensen in het land......alle hulp en medeleven waren zo welkom!
Onze dierenartsen, die niet alleen vakmanschap lieten zien, maar ook nog eens lieten blijken ons zo goed te kennen.
Zelfs de chirurg en zusters in het ziekenhuis leefden mee! Wanneer ik midden in de nacht met infuus en al naar de hal rolde om telefonisch bij de bevalling aanwezig te zijn, werd mij een kopje thee gebracht! Wat een warmte en begrip. Ik heb niet veel hoeven uit te leggen, ze wisten het gewoon.
Dank jullie allemaal wel! Als ik kon zou ik iedereen een knuffel brengen!
Ik voel me als een rijk mens, geboren voor het geluk!

Gisteren, nog voordat Sansa overleed, hebben we de puppen een naam gegeven. De keuze uit het vooraf opgestelde lijstje was unaniem..
Pupje 1: Arya. Klein en stoer, voor de duvel niet bang! Go Arya!
Pupje 2: Daenerys. Groot en machtig, rustig. Zij heeft geen haast om bij een tepel te komen, want zij weet al dat ze daar komt.
Pupje 3 weten we natuurlijk al: Sansa. Lief en levendig. Beetje frivool met haar witte neus en roze dopje. Helaas te zwak voor de grote wereld.
Pupje 4: Drogo. Indrukwekkend vanaf de eerste oogopslag. Machtig sterk, onverschrokken en uit op slechts een ding: eten!

Arya

Zorgenkind

Fred schrijft (voorlopig voor het laatst).

Gisteren heb ik geschreven over de geboorte van de 4 puppen. In die tekst heb ik heel weinig verteld over Pupje 3. Die was er immers ook het snelst van allemaal, maar skinny....
Fokker Francis wees ons in de nacht al op dat pupje 3 niet goed klonk op een van de filmpjes die ik haar stuurde. Ze zag er ook wat anders uit en woog net zoveel als Pupje 1 die bijna de helft van de maat van de andere 3 had. Ze had ook erg veel moeite om aan te leggen: ze was wel de meest fanatiek bewegende van allemaal! Zo kroop de hele kist door, meestal piepend maar altijd rochelend en met heel veel moeite ademend: haar hele middenrif trok bij iedere ademhaling samen.
En koud.... veel te koud.

 

 
De conclusie was dat ze misschien vocht in haar longen had en dat is best een ernstige. De weerstand van zulke kleine kruimeltjes is natuurlijk extreem laag en meestal leidt zoiets tot een longontsteking.
Gisteren kwam de DA even een housecall doen en ook Francis kwam de puppengelukjes bewonderen. De levensverwachting van pupje drie was niet hoog, maar we hebben gekozen om met antibiotica te proberen de longontsteking te lijf te gaan.

Ik heb deze nacht pal tegen de kist aan gelegen, met mijn gezicht vlak bij Shiva: Eigenlijk waren we beiden het meeste van de tijd met Pupje 3 bezig en veel minder met de andere 3. Bij de weging van vanmorgen bleek dat pupje 3 behoorlijk was gezakt en de andere 3 als een speer gingen.
Samen met Yvonne en Dominique hebben we besloten dan ook maar te gaan bijvoeren. We hebben zo'n klein flesje gemaakt en onder toeziend oog van Shiva geprobeerd wat melk naar binnen te krijgen. De zuigreflex was wel aanwezig maar o zo zwak. Dominique is daarom eigenlijk een soort van druppelen begonnen. Dit onder toezicht van Shiva. Dit mocht van haar! Elke keer als we Pupje3 in de kist legden werd ze van kop tot kont gestimuleerd: buikje gelikt, kopje schoongemaakt...
Het hielp eigenlijk niet. Pupje 3 werd zwakker en zwakker en ze lag alleen maar op haar zij te vechten om adem. Wij hebben de keus gemaakt: Zolang Shiva niet opgeeft doen wij dat ook niet. Duidelijk en resoluut. We hebben met onze handen geprobeerd die kou uit haar lijfje te krijgen maar dat lukte niet echt.

Om half twaalf, ik stond op het punt om Yvonne uit het ziekenhuis op te halen, stond DA Paul met het bord van de beschuit met muisjes voor de deur (en zijn stethoscoop). Ook hij was zeer te spreken over hoe Shiva er bij lag en over alle puppen, maar ook hij vond Pupje 3, daar had hij natuurlijk over gehoord, een grote zorg.

Hij opperde sonde-voeding: dat had de DA gisteren ook al tussen neus en lippen gezegd maar ik had begrepen dat dat zou betekenen dat de pup uit het nest gehaald zou worden.
Dat bleek helemaal niet nodig, dat kan je zelf! Paul gauw op de fiets terug naar de praktijk om melk te halen die hij kende en spullen voor sonde. Hij nam zoals altijd de tijd om uit te leggen wat er ging gebeuren:  Wij veerden op, als we eten bij haar naar binnen krijgen dan heeft de antibiotica een kans!
En toen weer de teleurstelling. Met de sonde lukte niet. Puppy 3 kon dus niet eten.
Voor mij was toen wel duidelijk dat ik hier niet mee door zou gaan, ook al wilde Shiva nog wel het gevecht aan. Met Paul afgesproken dat ik hem zou bellen als we er klaar voor waren want ik wilde dat Yvonne nog even kon genieten van het complete nest.

Om een uur of een was Yvonne thuis en werd natuurlijk  op hun eigen wijze door de honden welkom geheten....
Yvonne en ik zijn bij de bak gaan zitten en Yvonne smolt helemaal weg van de pracht. Uiteindelijk, na wat aarzeling heb ik haar Pupje 3 gegeven, eerst uit het zicht van Shiva, maar daarna in vol zicht. Wat was  dat een mooi gezicht.
Heel voorzicht ging Pupje 3 weer naar Shiva. Wat er precies gebeurde weten we niet: Of Shiva of de natuur heeft ingegrepen maar Pupje 3, Sansa, was opeens slap. Ze was er niet meer.
Heeft Shiva gewacht tot Yvonne er was? Heeft Sansa gewacht? Geen idee, maar het was goed, beter dan het scenario dat voor haar was uitgestippeld. Ik heb de hele weg naar het ziekenhuis, toen ik Yvonne ging ophalen, zitten janken in de auto, ik heb me 36 uur aan 1 stuk zorgen gemaakt om Yvonne en Pupje 3, voelde steeds een frons op mijn voorhoofd. En nu, ook terwijl ik dit schrijf is er rust. Bij mij, maar ook bij Shiva. Ze ligt voor het eerst echt ontspannen tussen de overgebleven 3 pupjes, ze slaapt soms zelfs even. Haar roedel is compleet en het zorgenkind is niet meer.

Het is goed zo.

Slaap zacht pupje 3, Sansa.

4 Pups en een planning

Fred schrijft (alweer).

Planning is een mooi iets: Ik moet zelf wel eens een projectje plannen en een van de weinige dingen die je zeker weet is dat het nooit gaat aflopen zoals je dacht. Of dat nou qua timing of gebeurtenissen is: het wordt altijd anders.

Wat een inleiding....

Om maar met de deur in huis te vallen: het zijn er 4: puppy 1,puppy 2, puppy 3 en puppy 4 (we dachten, we doen eens origineel) en alleen 4 is een reutje.

Ik neem u mee naar gisterenochtend..... ik had de puppen op maandag besteld en daar flink geld op gezet, maar die dag evenals de dinsdag en woensdag gingen in stilte voorbij. Shiva begon wel steeds meer voortekenen te vertonen, maar het grote gebeuren was, ondanks een bezoek van coach/mentor/steun/oermoeder Francis, nog niet 'daar'.

Yvonne moest 's ochtends naar de dokter, ze had een ontsteking aan haar hand en dat liep volledig uit de 'hand'. Ze moest direct naar het ziekenhuis, de hand moest door chirurgie worden behandeld en ze kreeg te horen dat ze opgenomen moest worden.  Ik was gelukkig thuis aan het werk en Dominique had ook vrij genomen dus het heen en weer rijden naar ziekenhuis terwijl er op de honden werd gepast ging redelijk. Voor Yvonne een drama en stortte er iets in. Per uur stegen de kansen immers dat Shiva zou gaan bevallen en het was haar voorbereiding en haar bucketlist!

Gedurende de dag werd Shiva hijgeriger maar eigenlijk nog niets bijzonders aan de hand. Dominique kwam om een uur of 4 thuis om een lijstje met spullen voor de overnachting van Yvonne te halen, ik hielp haar door een weekendtas van zolder te halen. Toen we beneden kwamen lag er een plas in de kamer die ik snel op ruimde. En in de kraamkamer lag Shiva met puppy 1. Die was er net uitgefloept zonder dat er iemand van ons bij was. We vonden puppy 1 wel wat klein!
Daar zat ik dan: Dominique naar Yvonne toe; Yvonne intens verdrietig en een pup, en dus ook een moeder rijker.... Ik was wel zijdelings bij de voorbereidingen betrokken geweest, maar niet zo intensief als Yvonne!

Shiva deed het keurig, navelstreng, placenta, alles werd opgeruimd en we waren daar getuige van. Het pupje werd uitvoerig en langdurig gelikt. Yvonne was daar telefonisch bij. Francis werd op de hoogte gebracht en ook die was hartstikke blij.

Ik ben maar bij de kist gaan zitten en heb geprobeerd Yvonne zo veel mogelijk te laten meegenieten.

Toen begon natuurlijk ook het wachten op nummer 2.
In mijn eentje met Shiva.... Doerak en Sproet hielden zich meestal afzijdig hoewel Doerak af en toe zijn kop piepend liet zien (die wilde eten/plassen natuurlijk) en wilde ook aandacht (het is nou eenmaal een kind).

Hoe lang duurt het tussen 2 pups? Uurtje of twee had ik wel eens begrepen,  maar ik weet ook dat de natuur zich niet laat dwingen. Ik begreep dat een drinkende pup de weeën opwekt, maar wat ik ook probeerde (ik mag overal aankomen van Shiva) ik kreeg Pupje 1 niet aan die tepel. Of een heel dom hondje of een ongeduldig baasje.  Wat ook niet hielp was dat Shiva maar bleef schoonlikken:
Had ik de pup net mooi in positie, begon Shiva weer aan dat beestje te trekken!

Na ongeveer tweeënhalf uur braken de vliezen en na weer een dik half uur kon ik dan ook de persweeën zien.... wat een geweld!
Pupje 2 was groot: heel groot, vandaar dat het zolang duurde! en weer een teefje! Ze begon overigens vrijwel gelijk te drinken....

Shiva kon nu de aandacht verdelen en deed ook dit keurig!

Na een poosje kwam Dominique thuis en kon ik gelukkig weer wat meer ontspannen. Even gauw wat eten, met de andere honden wandelen (even frisse neus).

Pupje 3 ging sneller: die was er al om half 10. Een beetje dunnere versie van Pupje 2
We hadden altijd het idee dat het er 4 zouden worden dus begon het wachten.

Om plmn 24.00 braken de vliezen; Shiva kreeg het vreselijk zwaar te verduren, je zag de krachten gewoon wegvloeien. Om 01.00 nog geen pup, maar wel een uur nadat de vliezen waren gebroken dus in overleg met Francis dan maar de DA gebeld. Gelukkig wilde die wel komen.... En zoals je altijd zult zien was daar dan ook meteen, om 01.25 Pupje 4 , ik heb een klein beetje geholpen bij het laatste stukje. Gelukkig ook nog een reutje!

De DA afgebeld en dat vond Francis maar dom, maar Shiva en ik wisten zeker dat het voorbij was... En dat was het ook.
De Bastaja teven krijgen na al dat werk altijd een beetje advocaat met slagroom en die traditie hebben we besloten te volgen. Dominique en ik zijn gaan schoonmaken en hebben er ook maar een borrel op genomen.
Ik denk dat ik alles bij elkaar een kleine 500 whatsappen naar Francis en Yvonne heb gestuurd, en heel veel gebeld.
Dominique,Francis, Yvonne en ik en vooral Shiva waren kapot toen we om een uur of 3 gingen slapen...maar ze zijn er....bijna volgens planning toch??

Shiva is senang

Na een goede nachtrust lijkt Shiva zich gericht en rustig voor te bereiden op de bevalling. Die rust zal straks wel voorbij zijn, als de weeën beginnen. Maar nu lijkt ze iets sereens over zich te krijgen. Ze koestert zich in haar zwangerschap. De puppen liggen in een rijtje opgesteld. Althans, dat denk ik te kunnen voelen. Ze vindt het heerlijk als ik haar over haar buik aai, of haar rug een beetje masseer. Verder vraagt ze niet zo veel, alleen onze aanwezigheid. Daar rekent ze wel op!

Ze laat zich niet storen door een camera dicht bij haar kop. In diepe gedachten verzonken? Over:

http://www.kalender-365.nl/maan/maankalender.html

Het zou mij niets verbazen!