Arme Fred..........

Wanneer je allebei thuis werkt, hoef je natuurlijk niet allebei met de honden op pad te gaan. Maar toen ik Fred voorstelde even mee te gaan naar de hei, dacht hij "kom, het is lekker weer en misschien zie ik dan waarom Doerak niet de benen neemt bij haar". Dat laatste vertelde hij er natuurlijk niet bij..............
Wat was hij blij dat Doerak, ook met mij erbij, alle loslopende honden te leuk voor woorden vond. Na een paar keer gehoorzamen was het dan ook welletjes en ging hij ervoor. Van de een naar de ander. Sproetje in de stress, en Fred achter Doerak aan. Ik dacht die komt uitermate geërgerd terug, maar niets daarvan. Met een triomfantelijke blik in zijn ogen kwam hij tot de conclusie dat het mij gelukkig ook gebeurde. "Dit is voor mij de eerste keer", zei ik. Jammer dat het eruit schoot, want Fred stelde beteuterd zijn conclusie bij; "misschien ligt het wel aan mij"......... Ik zal hem straks vertellen dat ik gewoon te laat was, gewoon niet goed had opgelet.

Een hondenleven................

Stomme uitdrukking eigenlijk, een hondenleven leiden. "Ellendig bestaan", "afmattend leven". Dat is grappig! Een hondenleven is precies wat een hond graag wil. Wij mensen hangen daar een waardeoordeel aan vast, alsof het ooit de bedoeling is geweest met elkaar te ruilen. Dat wil inderdaad geen mens, leven als een hond. En andersom is dat ook zo. Een hond wil gewoon hond zijn.

Maar stel nu dat je een dagje kon ruilen met elkaar. Kan ik wel eens van dromen, hoor. Wakker worden en je maaltje staat klaar. Even spelen, piepen en iemand neemt je mee voor een wandeling. Geen verplichtingen, geen gedoe. Ongegeneerd een scheet laten als je 's avonds bij de mensen aan de voeten ligt. Moet toch heerlijk zijn! Hoe "ellendig" is dat nou eigenlijk?

Het formaat zegt niet alles

Nog even en Sproetje kan, zonder te bukken, onder Doerak door lopen. Haar pootjes zijn in vergelijking met die van Doerak sprietjes en haar hele koppie past al in zijn bek. Maar dat weerhoudt haar niet om hem flink op zijn plaats te zetten. Als dat nodig is. Doerak luistert er nog steeds naar. Fred en ik hebben een weddenschap lopen over hoe lang dat nog gaat duren. Fred denkt dat de rollen zich bijna gaan omdraaien. Ik geef het nog wel een jaar (of beter gezegd: totdat Doerak volwassen is). De inzet is hoog: 15 minuten massage! Je begrijpt dat Sproetje momenteel alle steun van mij ontvangt!

Wie laat wie uit?

Ook al was het even stil op het blog, de dagelijkse beslommeringen met Doerak zijn natuurlijk gewoon doorgegeaan. Dus ook de uitlaattaferelen.

's Ochtends een half uur met Fred aan de riem door de wijk. Het heeft lang geduurd voordat hij op deze manier zijn behoefte echt deed. Er gebeuren zoveel spannende, leuke dingen! Hij heeft er gewoon geen tijd voor. Thuisgekomen liet hij dan opgelucht van het lange ophouden zijn plas lopen. Pffff, wat ben ik blij dat we die fase hebben gehad.
Tussen de middag ga ik op pad. Dan nemen we er echt de tijd voor, in het bos of op de hei. Ik laat hem afwisselend aan de lijn en los lopen. Dat gebeurde gevoelsmatig, maar inmiddels blijkt dat handig en verstandig te zijn. Hij komt nu netjes naar me toe als ik hem roep (wel in zijn eigen tempo) en zijn gewrichten worden niet te veel belast. Sproetje vindt het allemaal best, gaat soms ook even aan de lijn, soms niet.
's Avonds gaat hij ofwel weer naar het bos, ofwel aan de lijn door de wijk. Dat wisselt. We doen inmiddels niet meer te moeilijk met "de grote boodschap" voor het slapen. Op de eerste dagen na is zijn bench schoon 's ochtends, dus dat kan hij makkelijk. En wat verstoppingen zijn weet hij niet.
Ik heb een pauze van een paar maanden moeten inlassen met paardrijden en mis dat wel. Doerak maakt veel goed; ik beweeg toch lekker en vind het heerlijk om met de honden bezig te zijn. Fred krijgt eindelijk de beweging die hij nodig heeft en Dominique vindt het prachtig om met ze op pad te gaan. Dus wat willen we nog meer!

Alle vijf mooi en lief.............

Gisteren de eerste puppenreunie gehad, supergezellig! We waren natuurlijk reuzebenieuwd van te voren; hoe zijn de broertjes en zusjes van Doerak? Zien ze er net zo uit en spelen ze hetzelfde? Zijn de tandjes net zo scherp en beginnen anderen ook te wisselen? Hoe reageert Doerak op de rest?
In eerste instantie zagen we allemaal Doerakjes. Prachtige slungelige wolfhonden, die op en onder elkaar door de tuin rolden. Maar al snel vielen de verschillen op. Twee van de vijf hebben een bruine gloed over de kop en rug, eentje speelde "mutserig" een ander juist met wat meer pit. Eentje leek in het gedrag heel erg op Doerak, een ander in het uiterlijk. Net een kopietje, in het klein. Doerak is nog steeds de grootste, maar veel scheelt het niet. En het extraverte karakter dat hij in het  nest al had, vertoont hij nog steeds. Lagen alle broers en zusjes te rusten bij de eigen baas, Doerak koos zijn plekje gewoon bij een willekeurige! Even dacht ik "waar blijf je nou?", maar al snel genoot ik daar juist van.
Na een paar uurtjes werden de volwassen honden erbij gehaald. Een voor een kwamen de moeder, de pleegmoeder en de vader de puppen bewonderen. Dat maakte zelfs mij even sprakeloos. Indrukwekkend in uiterlijk en in gedrag. Lieve moeders en een vader die ondanks zijn terughoudende aard zorgde voor een siddering bij de anderen. Het leek wel alsof de puppen toen voelden dat de echte alfa gearriveerd was. De stroersten onder de puppen, ook Doerak, zochten hem wel op. En hij vond het prima, zolang hij maar de mensen vanaf zijn berg goed in de gaten mocht houden.

Balletje, balletje

Je kent ze vast wel: een holle, keiharde bal, waarin je hondensnoepjes kan doen. Heet dat ook "Kong"? Hoe dan ook, ze zijn erg leuk. We hadden er nog een. Die was van Catje; met veel bombarie en doorzettingsvermogen "sloeg" zij het balletje door het huis. Sproet keek er in die tijd niet naar om. Vond het allemaal maar wild en veel gedoe. Maar..... nu Doerak het ook leuk vindt, is zij het toch ook gaan proberen. Haar techniek is anders; met beleid duwt zij zachtjes de bal voor zich uit. Of ze probeert het met haar pootjes. En wat is nu de grap? Als ze het zat is, geeft ze de bal met haar neus een zetje naar Doerak. Haha, die kan het verder voor haar oplossen. Uiteindelijk rollen ze de bal naar elkaar, over en weer. Maar wie is dan de lummel?

 

Fred's handleiding

Nee, niet het hoe, wat en waarom van Fred. Maar de handleiding om te kunnen reageren op dit blog. Luister en huiver........


Het  handigste is om op het icoontje rechtsboven "Neem deel aan deze site" te klikken.  Je krijgt dan een plaatje waarop je je kan aanmelden met een bestaand account. De keuze is beperkt: Google, Twitter of Yahoo!. Wanneer je geen van drieën hebt, maak dan een Google account aan: "Nu een account maken". In het formulier dat je nu op je scherm krijgt, kan je je huidige mailadres koppelen. Dit hoef je maar een keer te doen. Als het goed is onthoudt de computer alle gegevens die je hebt ingevuld.


Wanneer je nu een reactie wilt plaatsen op een bericht, klik je op "(..) reacties" onderaan het bericht. Je schrijft de reactie in het kader. Voordat je op "Reactie plaatsen" klikt, selecteer je het profiel. Dat is dan natuurlijk "Google-account".

Suc6!

Ga ik zwemmen.....?

Kijk! Zo ziet een Saarlooswolfhond, die twijfelt of hij wel of niet een duik neemt, eruit. Ik heb er verder geen woorden voor, behalve dan dat ik (onbevooroordeeld) rustig kan zeggen dat dit de mooiste hondenbillen van het dorp zijn!

Huh, Doerak op zijn rug voor een andere pup?

Gisteren zijn we weer naar school geweest. Met z'n drieën, want alhoewel Fred degene is die de cursus met Doerak volgt, wil ik toch niets missen. En stiekem Fred's extra ogen zijn, want ook hij kijkt, net als Doerak, vooral om zich heen. Wat dat betreft is er geen verschil tussen die twee; alle prikkels worden opgevangen. Haha, dat kan wat worden.......
De puppen mochten twee aan twee, achter een hek, met elkaar spelen. Doerak mocht dit keer spelen met Bikkel, een labrador van ruim 17 kilo. Ook een paar weken ouder, natuurlijk. Dat bleek een goede keuze te zijn. Bikkel is soms dominant, soms onderdanig. En wie schetste onze verbazing? Doerak op zijn rug, voor een pup! Dat hadden we niet eerder gezien. Hij is wel onderdanig naar volwassen honden, maar met puppen is hij tot gisteren altijd bijzonder dominant geweest. Een goede les voor hem! Ik hoop dat we die erin kunnen houden.
De oefening op de foto is een beetje verwarrend. Of beter gezegd hilarisch. Een combinatie van aandacht, komen en zitten. Maar dan met een vrije invulling voor een Saarlooswolfhond. Nobody said it would be easy!

Daar zijn we dan weer!

Jullie zullen wel denken: is er daar wat aan de hand? Waarom geen nieuws over Doerak? Voor de trouwe lezers, sorry. Het gaat Doerak heel goed. Hij weegt nu 12,5 kg, terwijl het geen goede eter is. Voor het ontbijt loopt hij niet echt warm, lunch wat meer, avondeten gaat er het beste in. Zijn botten lijken harder te groeien dan de rest; hij is wat slungelig en skinny. Aan zijn energie ontbreekt er niets, hij blijft een kilo per week groeien, dus dat gaat zoals het hoort.
Wandelen aan de riem, samen met Sproetje, is meestal een drama. Doerak wil alleen maar in Sproet's billen happen en doorgaans doet hij thuis (opgelucht van het lange ophouden) zijn behoefte. Pfffff, ik had dat jaren geleden ook met mijn Mechelaar Chica. Uiteindelijk had zij een heus poepcommando: "toe maar". Misschien gaat dat het ook wel worden met Doerak. In het bos, waar hij los kan, is het echter een feestje. Daar zoekt hij juist zoveel mogelijk plekjes op. Totdat hij terug in de auto moet. Brrrr, dat is naar! Het is een ritje van nog geen kilometer (is ook meer om te wennen aan de auto) dus hij heeft niets te klagen.
We zien meer en meer de enorme kracht van Doerak ontwikkelen. En hij is nog steeds extravert. Hij stapt overal op af, is voor de duvel niet bang, en wil met alles en iedereen spelen. Heerlijk! Hij heeft zelf niet in de gaten dat hij wel erg ruw is. Hij gooit nu ook zijn hele lijf in de strijd. Sproet zit geregeld klem tussen Doerak en de muur, wat niet zo prettig is natuurlijk. Dus dan krijgt hij een berisping. Grote lummel! Slopen wil hij wel, maar het is hem (op het snoertje van het toetsenbord na) nog steeds niet gelukt. Afkloppen....
De foto is vanmorgen vroeg, voor schooltijd gemaakt. Het gaat nog net, zo in de armen......