Binnen handbereik

Of het nou een tulpenboom is of een magnolia, ik weet het niet, maar hij straalt me tegemoet als ik in de ochtend de gordijnen open. Het zonnetje laat zich niet zien, de temperatuur is daarentegen heerlijk. Doerak heeft een afspraak met zijn dochter Kyra, een paar dorpen verderop. Ik verheug me op het weerzien, ook al is het nog maar kort geleden dat ze vol adoratie aan ons hing.

De baasjes van Kyra zijn even verheugd als wij zijn en als een vervroegde lunch trakteren ze me op een stuk verse chocoladetaart dat nog maar net op het bordje past. Vanuit mijn ooghoeken zie ik dat ik veruit het meest bedeeld ben. Alsof de kilo's die ik kwijt ben er binnen een uurtje weer bij moeten..... (LOL). Kyra kan haar geluk niet op en laat dat niet alleen zien; piepend en kreunend van genot schiet ze van Doerak naar mij. En weer terug. En weer heen en weer terug, ze kan er geen genoeg van krijgen. Haar kusjes zijn nog even onbesuisd, maar ze lijkt wat voorzichtiger te zijn geworden zodra mijn gezicht bij het hare is. Ze is haar wintervacht al helemaal kwijt en haar ranke lijfje lijkt nog mooier en fijner dan het al was.

Een dolle boel van jewelste, totdat de hulp met een ragebol binnenkomt. En even later een (voor Doerak) vreemde jongeman. Dat was voor hem toch wel voldoende reden om onder de vleugel te gaan liggen en vooral "er niet meer te zijn". Low profile, want vreemd is per definitie niet veilig. Kyra's doorzettingsvermogen wordt beloond zodra de ragebol verdwijnt en de jongeman gaat zitten; we weten weer waarom er schoteltjes onder koffiekopjes zitten en waarom ook lege schaaltjes bij voorkeur op hoge tafels gezet moeten worden. Met een engelengeduld beantwoordt Doerak iedere liefkozing van zijn dochter. Geen hap is hem te hard en na de nodige capriolen kroelt ze languit op haar rug onder zijn kop, zodat hij haar even in haar nek kan knabbelen.

Het vredig genieten is van korte duur. Kyra's energie komt nog als stoom uit haar oren en ze stort zich weer op mij. Nog meer feest als ze merkt dat ik meegeef, dat wil zeggen......de schommelstoel waar ik op zit. In een reflex leg ik mijn hand op haar schouder en concentreer me daarop. Langzaam vloeit de overdosis energie uit haar lijf en ze wacht rustig tot mijn hand haar wat streelt. Ik heb geen tweede hand nodig, hoef ook geen kracht te zetten. Zachte woordjes en mijn hand, wat bijzonder is dat! Iets wat in de eerste jaren Doerak tot rust bracht en waar ik bewust mee bezig ben geweest in de nestperiode met de puppen. Zou het dan gewerkt hebben? Of is het toeval geweest? Volgende keer maar weer proberen.......

Na de koffie vertrekken we naar De Haere, een prachtige zandvlakte achteraf en lekker rustig. Zelfs in het weekend. En wat treffen we daar aan? Nou, gewoon, zoals je zelf wel kon bedenken: zebra's, kamelen, schapen, damherten en edelherten. Nou ja zeg! Gelukkig achter een hekje......

De eerste verjaardag van de puppen!

"Nou mam, ik ben erbij hoor! Dat wil ik echt niet missen!", zei Dominique toen ik haar vertelde dat de eerste verjaardag van de puppen hier in huis gevierd wordt. Als een soort super vertraagde nestreünie. Blij als een vogeltje was ze en voor zover dat nog mogelijk was groeide mijn enthousiasme. "Drogo ook?" Nee, helaas komt Mellow niet (oef, dat wordt wennen die naam!), maar de reden die Desiree opgaf was zo voor 300 % passend in mijn visie. Ik zou het zelf niet anders doen; eerst maar weer eens wennen aan zijn nieuwe omgeving en van daaruit gewoon verder. Het komt wel, we hebben de tijd. "Maar Wyakin is er wel bij", vertelde ik haar. "Is dat niet prachtig! Het kleine nichtje erbij!"

En zo geschiedde. Om een uurtje of 11.00 ontmoetten we elkaar op de heide. Shiva als moeder overste en Doerak als trotse vader en gastheer. Kyra en Daentje, de prachtige dochters van het koppel, en Wyakin, het kokette nichtje. Een heerlijke clan, vol leven en vol van liefde.

Wya: `Come and get me` 

Doerak, Daentje, Kyra (achter) en Wya (voor)

Oh oh! Daentje iets te brutaal

Hmmmmm, gewoon....omdat het kan

Wya...wat een schoonheid!

Zou Kyra het dan toch van Doerak hebben?

Jakhals.......of Kyra? Hahahaha!

Samen op de top

Dolgelukkige Doerak!

Nee hoor,Gerrie! Niemand ziet je.

Snoepjes zoeken.

In een mini colonne rijden we naar huis, waar Shiva, Daentje en Kyra al snel hun vertrouwde plekjes opzoeken. Ja, ook de kleintjes weten echt wel hoe het huis in elkaar zit. Wat is die herkenning toch heerlijk! En Wya heeft eigenlijk nergens last van. Voor haar wel vreemd terrein, maar ze is in vertrouwd gezelschap. Daentje valt al snel in slaap, met Wya dicht bij haar. Doerak, Shiva en Kyra kroelen wat.

Kusjes.....

Kyra geniet van haar moeders geknuffel

Hmmmmmm

Daentje doet even alsof ze wakker is, haar dromen spreken voor zich!

En Wya heeft haar strategische plek gevonden.

Als aan het einde van de middag iedereen met hond en met volle buik vertrekt, zakken we languit op de bank. Snel alle foto's op de laptop zetten! We beleven de middag nog een keer en het genieten is niet minder geworden. Wat een fantastische familie! Bijna compleet, wat heb ik genoten! 

Memory lane

Misschien hoort het wel bij het einde van het jaar? Of was het mapje van schoolfoto's dat ik eerder deze week per post ontving de trigger. Afzender: Sinterklaas, maar wat leek het handschrift op dat van mijn vader. Of misschien komt het door de afschuwelijke ontwikkelingen van en met Drogo. Of het aanstaande vertrek van Robert, die voor meer dan een jaar naar Azie vertrekt. Ik weet niet waarom, maar ik duik telkens even terug in het verleden.

Dan voel ik weer de kokosmatten afdrukjes maken in het vel van mijn, toen nog, kleine knietjes. Het rooster van de verwarming, kon je maar beter vermijden; dat deed pijn. Moeke, mijn oma, zat op een fauteuil bij het raam en Kootje, de papegaai, liep zenuwachtig heen en weer op zijn stok. Het aquarium met tropische vissen zoemde in de hoek en her en der verspreid door het huis en de tuin stonden wat kooien met knaagdieren en vogels. Lassie, de Schotse Collie (hoe origineel!) was voor mijn zussen en voor mij natuurlijk het favoriete huisdier. Lassie had een dikke, zachte vacht. Mijn armen pasten net om haar nek heen, mijn gezicht verdween in haar lange haren. Ik denk dat zij net zo lekker rook als Doerak. Een frisse, kruidige geur, met een vleugje bloemetjesparfum. Of zou ik me dat verbeelden?

Een hele kleine Vonnie met vader en Lassie

Van prilste jeugdherinneringen maak ik een gedachtesprong van 5 decennia en beland in het afgelopen jaar. Een jaar dat nagenoeg volledig in het teken van de honden heeft gestaan. Een jaar dat begon met de voortplantingsdrift van onze Saarloosjes, gevolgd door gezinsuitbreiding. Het geluk, de speling van het lot, de vertwijfeling, de moed hervatten om uiteindelijk intens te genieten.......Slechts weinigen weten van hoe ver ik moest komen. We raakten alle uitersten op de strak gespannen boog van emoties en leerden dat die boog nooit te strak kan komen te staan. Zolang je er maar vertrouwen in hebt. Ons jaar zal met veel losse eindjes eindigen en het verdriet zal niet meer weggaan. Maar tegenover dat verdriet staat het geluk en de harmonie met Kyra (geboren als Arya) en Daentje en de intensiteit daarvan is vele malen groter!

Ik dwaal in gedachten af naar alle andere honden die ik in mijn leven heb gehad en vraag me af of die intensiteit er toen ook was. De honden die Lassie opvolgden, het waren er zo veel! Groot en klein, dik en dun, lief en narrig. En iedere hond heeft een eigen verhaal. Zo was er een zwerfhondje dat het zwerven niet kon afleren. En een 6 dagen oude pup die van de verdrinkingsdood werd gered. In Spanje, of all places! Zij sliep in bed, om warm te blijven en werd uiteindelijk de beste oppas voor het zwerfhondje. Of een boerderijhondje. Later volgden er wat serieuzere rassen en allemaal hadden ze een centrale plek in mijn leven. Een van hen is in de buurt gekomen van de intensiteit die ik nu ken. Dat was Chica, de Mechelse herder die maar enkele maandjes ouder was dan mijn dochter. In de buurt van........ik leerde later dat het nog intenser kan.

Alsof Doerak mijn gedachtespinsels volgt, komt hij wat aandacht vragen. Drukt zachtjes zijn neus tegen mijn been.  Als een automatische piloot leg ik mijn hand op zijn kop en krab wat achter zijn oor. Zijn lange lijf draait zich in een krul en met een van zijn achterpoten stampt hij ritmisch op de grond. Krie-iebel!  Het brengt me terug in het heden. Nog een paar weken en dan is het Kerstmis. Weer even verder en het is 2016. Twee-duizend-zestien! Wham! Weet je wat? Ik ga maar eens herinneringen maken! De herinnering van Kerst 2015 en de herinnering van het afscheid van Robert en Sophie. Wat een avontuur gaan ze tegemoet! De herinnering van het nieuwe jaar, van nieuwe kansen. Tussen hoop en herinnering bloeit uw geluk, zei Scheltema heel, heel lang geleden. We zullen zien, Carel, we zullen zien.

Relativeren

De lucht is op wat waterige wolkjes na helderblauw. Het zonlicht laat de bomen die moeite hebben hun laatste blaadjes te verliezen fel oplichten. Naaldbomen vormen met hun diep groene kleur een warme achtergrond en hun kale collega's maken het late herfsttafereel compleet. Al wandelend beleef ik de afgelopen week nogmaals in gedachten. Het onderwerp dat de boventoon voert laat ik even voor wat het is. Eerst maar eens relativeren.

Met het woord 'relativeren' verschijnt de blootvoetse vrouw in ons dorp op mijn netvlies. Ik noem haar inmiddels de gelukkigste vrouw van het dorp. Haar lange, blonde krullen wapperen alle kanten op, meeverend op de wind en op haar uitbundige pas. Haar gezicht straalt en wanneer ze huppelend met haar zoontje al rondjes draaiend door de winkelstraat gaat kan ik niet anders dan even stil staan en kijken. Ze is niet zoals Shaggie, die genietend van het zelf gerolde rokertje wandelaars aanklampt voor een sigaretje. Ook niet als de kleurrijke vrouw op het kinderfietsje, die soms Minnie-Mouse oren draagt en soms Oranje-Boven attributen. Ook niet als de Kaartenman, die inmiddels als hij mij ziet aankomen voor de supermarkt al direct zegt "U heeft ze niet nodig hè, mijn kaarten, nee hè, nee hè, u heeft ze niet nodig". Allemaal vertrouwde en geliefde dorpsgenoten uit een van de zorginstellingen in het dorp. Deze vrouw hoort daar niet bij. Ze is gewoon en toch heel bijzonder. En ze loopt, weer of geen weer, op blote voeten.

We hebben nooit een woord gewisseld, de gelukkigste vrouw en ik. Wel blikken toen we samen in de rij voor de kassa van de supermarkt stonden. En toen zij een folder door mijn brievenbus gooide en ik achter mijn bureau zat, uitkijkend op het pad naar de voordeur. "Ik zie jou", leek ze te zeggen en mijn antwoord was "dito". Een wederzijdse blik die door iedere barrière heen gaat en tot in de kern van iemands 'zijn' doordringt. Ik vraag me af hoe haar week verlopen is. Hoe überhaupt haar dagelijkse leven verloopt, hoe het met haar zoontje gaat. En voor ik het weet is die glimlach er weer op mijn gezicht. Waarschijnlijk gaat het zoals altijd, goed dus. Zou ze weten hoeveel inspiratie ze geeft?

Onbewust heeft mijn pas het tempo van haar levensdans aangenomen en ik schrik wanneer ik zie hoe ver ik het bos al in ben. Arme Sproetje! Ik sta acuut stil om haar te controleren en Sproet botst hard tegen mijn kuit. Ze maakt een koprol en kijkt boos naar mij om het onrecht dat haar wordt aangedaan. Hahahaha, die patat! Hoezo 'op leeftijd', hoezo 'niet meer meekunnen'? Iets lekkers maakt alle ellende weer goed en ook Doerak sluit zich daar bij aan. Wanneer ik gehurkt bij Sproet zit en Doerak recht in de ogen kijk maakt mijn hart een klein sprongetje. Oei oei oei, over spiegelen gesproken! We strekken gelijktijdig onze ledematen, ik lift mijn lijf even met beide voeten en daar gaat hij! In een moordend tempo, slingerend tussen de bomen door, over heuveltjes en door plassen. Vrij in wind, vrij in de natuur, vrij, vrij vrij. Hij kruist het pad, springt over omgewaaide bomen en in een grote boog maakt hij aan de andere kant eenzelfde zegetoer. Ik volg hem met mijn ogen, zie de snelheid en kracht en het voelt alsof ik op zijn rug zit. Hij neemt me mee in zijn vrijheid en als hij even later voldaan naast me staat, hijgen we allebei van de inspanning.

De route terug naar de auto verloopt wat rustiger. We komen Angel tegen, het kleine pluizenhondje dat even niet meer zeker weet of je wel kan spelen met Doerak. Ik babbel wat met de eigenaresse en lach uit herkenning als zij vertelt dat de uitlaattijden niet lekker lopen voor haar. Met de wisseling van de seizoenen is zij telkens te laat om haar werkschema daarop aan te passen. Tja, dat kan de gemoederen ook bezig houden. Thuisgekomen gaat het ritueel met de honden weer verder; eten! Sproet heeft inmiddels wel eens ontlasting in huis, niet zo leuk. Ik ben wat aan het experimenteren met voeding, misschien levert dat wat op.  Als ik aan mijn bureau ga zitten, twee honden loom en voldaan aan mijn voeten, betrap ik mezelf erop even naar de gelukkigste vrouw van het dorp te zoeken. Misschien komt ze toevallig vandaag weer langs? Maar nee. Er staan wat meldingen op Facebook. Mijn mailbox is redelijk rustig vandaag. Ik besluit een blog te schrijven. Relativeren......de veren die zorgen voor balans in je leven. Hmmm, even laten bezinken.

Wat mij bezielt

Het is donderdag, 5 november,  rond de klok van 6 uur. Do heeft mij net opgehaald van werk en via de supermarkt komen we thuis waar twee Saarloosjes blij en verrukt op me afstormen. Doerak is wel gewend dat ik een middag weg ben, maar Shiva niet. Ik laat me even bedelven onder het liefde-geweld en schiet in de lach van Shiva's trappelende voetjes. Als ze echt blij is kan ze amper met haar lijf de snelheid van haar eigen voetenwerk volgen. Zo grappig! Doerak, de lompe Janus, haalt mij al snel uit balans. Hij weet na 4 jaar wel dat hij niet mag springen, maar sommige situaties zijn te moeilijk om dat vol te houden.Vrouwtje weer thuis en Shiva in de weg is zo'n situatie. Mopperend wijs ik hem terecht, rond de begroeting af en kijk verdrietig naar mijn rode, wollen jas. Ik had hem in de hal uit moeten doen.........

De telefoon gaat en op hetzelfde moment rollen er een paar berichtjes op mijn mobiele telefoon binnen. Wat er verder die avond en nacht gebeurde hebben de mensen die op Facebook zitten deels meegekregen. Het betreft Drogo, een van de puppen van Shiva en Doerak. Er breekt iets bij ons en ik voel, zie, hoor en lees dat dat niet alleen bij ons zo is. De anticlimax zet zich voort, het onderwerp PL wordt uitgelicht. De moed zakt mij steeds dieper in mijn schoenen; een tweede doemscenario, van oudere origine dan de herplaatsing van Drogo, wordt waarheid. Het publieke gevecht over PL begon. Daarbij worden namen genoemd, verwijten gemaakt, artikelen gedeeld, quasiewetenschappelijke epistels geschreven. Niemand (buiten de groep die op de hoogte was) pakt de telefoon om mij rechtstreeks te vragen wat er nou precies in de lijnen zit.

Er gaan een paar dagen voorbij, waarin de ellende alleen maar erger wordt. Hoe diep het dal kan worden, weet ik op dat moment nog niet. Ik realiseer me dat een derde doemscenario zich achter de schermen openbaart; de reputatie van fokkers die genoemd werden wordt niet publiekelijk hersteld. Wat zou ik graag mijn stem laten horen! Vertellen wat die personen voor Drogo hebben gedaan. Vertellen dat onze kant van het verhaal nog vele malen erger is, buiten proporties en niet van deze wereld. Vertellen over de zorgvuldigheid die betracht is met het onderwerp PL. Maar dat kan niet, er is een groter belang en wel het welzijn van Drogo. Dat belang wordt door hen onderschreven en dat geeft mij en mijn man de ruimte om verder te gaan. Het gevecht aan te gaan om Drogo thuis te krijgen, want dat is de enige plek waar hij nu nog gelukkig kan worden.

"Je hebt er alles aan gedaan, Von", hoor ik mensen zeggen. Ik hoor ook de stilte op Facebook, laat alle gezichten van namen die ik mis in de nare discussie de revue passeren en voel wat hun boodschap is. Ik "parkeer" alles wat niet rechtstreeks te maken heeft met het terugkrijgen van Drogo en ga verder. Is het wel zo, dat ik alles heb geprobeerd? Wat kan ik doen? Wat kan ik doen? Het kan toch niet zo zijn dat onze pup van hand op hand gaat? Het kan toch niet zo zijn dat je, ondanks het sluiten van een koopovereenkomst, gewoon geen stem meer hebt? Het kan toch niet zo zijn dat een professionele organisatie het belang van de hond niet voorop stelt?

Er ontstaat een juridisch gevecht. Een gevecht met 2 partijen, waarin de sfeer grimmiger en grimmiger wordt. Het kwartje begint steeds meer te vallen. De motivatie van de eigenaar heeft daadwerkelijk niets te maken met Drogo en er is geen sprake van open mind bij de opvang. Wat kan ik doen? Wat kan ik doen? Het blijft maar door mijn hoofd dreunen. Artsen, dat kan ik doen! Ik sla flaters en doe een te zwaar beroep, want artsen zijn geen partij. Bemiddeling, door de jurist! Het levert alleen de bevestiging op van mijn vermoeden. De eigenaar geeft een extra dimensie aan zijn gevecht naar ons en de opvang weet te vertellen dat ik te druk ben om Drogo een goede plek te geven. Daarnaast blijkt het relevant te zijn dat  het om een "oeps-nest" gaat, waarvan de vader maar 1 bal heeft en dus niet gefokt kan hebben. Ik heb me ook niet aan het fokreglement gehouden, zo wordt mij verweten. Welk reglement, vraag ik  me af? Het reglement van verenigingen waar ik geen lid van ben? Het reglement van de RvB? De puppen hebben een stamboom, waar een DNA test aan vooraf gaat! 1 Bal......waar hebben we het over? Voor eens en voor altijd: Doerak heeft gewoon 2 ballen, eentje zit alleen net niet op de juiste plek. De frustratie komt mij inmiddels de oren uit; wat heeft dit in hemelsnaam te maken met Drogo? Wie schudt voor eens en voor altijd alles van zich af, in het belang van dat mannetje?

Er zijn inmiddels 2 weken verstreken. Twee weken! Hoeveel minuten zijn dat wel niet voor een Saarloos! Twee weken waarin hij eten, drinken en aandacht krijgt. Twee weken waarin hem ogenschijnlijk niets te kort komt. Maar ik zie de smart in zijn ogen op de foto's die voorbij komen. En ik voel het mechanisme van "low profile" waar anderen hem publiekelijk om bewonderen; zo rustig en zoet. Een Saarloos van 8 maanden hoort niet rustig te zijn! Wel of geen operatie! Een Saarloos van die leeftijd is stout, ondeugend, plaagt, is wild en zoekt grenzen op. Gaat over de grenzen heen om zich vervolgens te koesteren en te wentelen in het goedmaak ritueel. Maar dat doet hij alleen als er geen dreiging is, als hij zich vertrouwd voelt in de situatie, als zijn diepe verlangen om te vluchten even vergeten is. Als er balans is.

Wat kan ik doen? Wat kan ik doen? De mogelijkheden worden steeds beperkter. Wetenschappelijke studies over de hechting van puppen aan fokkers doen niet ter zake. Het zwijgen van derden levert niets op. De telefoon blijft nog steeds stil, met uitzondering natuurlijk van de grote drijfveer van de eigenaar ons te treiteren. Ik besluit me te richten tot het gedragstherapie bureau dat ons in de zomer heeft ondersteund. Zij hebben verschillende  observaties gedaan en weten hoe onze omgang met de honden is. Zij zijn daarnaast wellicht een betere gesprekspartner, een collega in het veld. Maar ook dat levert niets op. Mijn verstand volgt ieder argument, iedere rede. Mijn hart verzet zich en wint.

Wat kan ik doen? Oh God, laat het alsjeblieft niet waar zijn! Ik sluit mijn ogen, maar buig nu ook mijn hoofd. Een vierde doemscenario ontvouwt zich: Drogo is verloren.

Misschien wordt er wel een goed plekje voor hem gevonden, wie weet? Misschien treffen we hem weer eens, wie weet? Maar wat er dan ook gebeuren gaat, Drogo is van hand op hand gegaan en dat zal niet zonder gevolgen zijn. Een Saarloos flexibel? Ja. Misschien heeft Drogo het wel in zich om, net als zijn vader vol vertrouwen te zijn. Te weten dat er een wereld vol goede mensen is die hem het beste gunnen. Te weten dat het hem niet meezat, maar dat dat tijdelijk kan zijn. Te weten dat ik altijd bij hem ben, ook al zijn we niet samen. Wie zal het zeggen? Ik laat de mooie plaatjes de revue passeren. Geboorte, nestperiode, bezoekjes bij hem thuis, logeerpartij bij ons thuis.

Een nachtmerrie voor elke fokker, werd er gezegd. Ja, zo waar! Voor elke Saarlooseigenaar ook; wat is er aan de hand, wie moet ik geloven, is mijn hond ziek? Voor iedere "starter" in het wereldje die blij en vol verwachting begon aan een Saarloos. Maar weet je wiens nachtmerrie het grootste is? Ik denk dat de meesten onder ons dat nog steeds zien: die van Drogo! Er is er maar 1 die echt de dupe is. En dat breekt ons hart!

Gerrie, dankjewel voor jouw onmetelijke liefde voor het ras en voor onze clan. Niets van wat jij gezegd hebt is gelogen of verdraaid. Het trof de kern en de moed die je toonde om dat uit te spreken.......chapeau!
Francis, voor mij de ware Stille Kracht! Dankjewel voor deze prachtige honden en dankjewel dat je alle hulp hebt geboden die mogelijk was. Je bent daarvoor heel diep gegaan.
Aan alle mensen die ons met woorden, daden en met zwijgen gesteund hebben: dank!
Aan hen die juist het omgekeerde deden: wat bezielt jullie?! Heeft het je gebracht wat je voor ogen had?

Bolletje, bolletje......

Ik heb die ruimte gewoon noooodig.....

Aan de kant, aan de kant!

Hoezo? 

Zorgen: kijkt hij scheel? Het blijkt het 3e ooglid te zijn. Pffffff.

Niemand ziet mij aankomen!

Jawel! Hij ging daarheen! Huuhhh?

Belofte voor het leven: Ook al zijn we niet samen, ik ben altijd bij je!

Dito!

12 september 2015; op ziekenbezoek bij Drogo. Zijn knie gaat achteruit.

Drogo komt logeren, laatste weekend van september 2015. Wat zijn ze BLIJ!
Als we toen wisten wat er komen ging.....

Senang

Soms sta ik even stil in het bos en haal diep adem. Ik vang de geur van nat hout op in mijn neus en een enkel rood blaadje landt op mijn hoofd. Een paar grote vogels zijn aan het kwetteren vanjewelste. Ik probeer ze te vinden, maar het restant aan blaadjes aan de bomen is nog net voldoende om het zicht te belemmeren. Naast me schiet er een eekhoorntje de boom in. Zonder te bewegen zoek ik met mijn ogen Doerak en Shiva. Pfff, gelukkig zijn ze ver genoeg. Ik heb nog niet meegemaakt dat Doerak een eekhoorn te pakken kreeg, maar het jagen alleen al zou het vredige gevoel verstoren en ik ben daar nog niet klaar voor. Ik wil nog even stil staan, genieten van de zachte grond onder mijn voeten, de tinteling van de wind door mijn haren. Pas als ik mezelf erop betrap breeduit te glimlachen, in mijn eentje, geen sterveling om me heen, pas dan zet ik weer een stap. Op zoek naar Doerak en Shiva.

We vervolgen onze weg en ik betrap me erop dat ik gericht ga luisteren of wij voldoende geluid maken. Er is nog steeds geen mens te bekennen en de wilde zwijnen hebben een walhalla aan eikels en beukennootjes. De paar ontmoetingen die ik inmiddels heb gehad staan gegrift in mijn geheugen. De boswachter heeft mij inmiddels gewaarschuwd voor het gevaar en geadviseerd vooral veel geluid te maken als ik ze tref. Nou, dat is niet zo moeilijk voor mij en giechelend begin ik de honden voor niets uitbundig te belonen en geef nog wat dubbele fluitjes als toegift. Zo! Dat zal ze wel even op afstand houden.
Zouden Doerak en Shiva dat ook nog weten? Die keer vorig jaar dat ze gezamenlijk op een zwijn gingen jagen? Onlangs dacht ik dat wel te merken aan Doerak. Hij was volledig uit zicht, was al de hoek om, toen ik een diepe blaf hoorde, gevolgd door laag gegrom. In een vaart ging ik op het geluid af en zag Doerak midden op het pad staan, kop laag en grommend. Er was niets of niemand te bekennen om hem heen, maar het geluid en zijn lichaamstaal waren precies hetzelfde als toen hij oog in oog stond met een enorm zwijn vorig jaar. Dat zwijn had net achter Shiva aangezeten, maar had haar niet kunnen bereiken voordat zij zich pal achter Doerak opstelde. "Holy shit" brachten Dominique en ik in koor uit en ons ontzag voor de jachtstrategie van Saarlooswolfhonden veranderde acuut in angst voor de kracht en snelheid van het zwijn. Ze zijn enorm groot, maar door de relatief korte rug en lage achterhand zijn ze erg snel in hun wendingen. En die kop liegt er niet om! Doerak hield stand, verzette ook geen poot toen Shiva wel op ons commando naar ons toe kwam. Pas toen het zwijn zich omdraaide en verdween in het dichte struikgewas, kwam ook hij naar ons.
Hoe kom ik daar nu op? Van een vredig gevoel, een met de natuur en volledig in harmonie zit ik pardoes in een wild avontuur!
Ik kijk weer naar het stelletje Saarloosjes en de glimlach komt terug. Wat zijn ze gelukkig met elkaar! Shiva gaat al steeds meer in op de uitnodigingen van Doerak om te spelen. Door de bossen te rennen en gekke fratsen uit te halen. Ze komen allebei even een aai over hun kop halen voordat ze vrolijk op twee andere honden afrennen. Het lijkt er warempel op dat ook zij blij zijn toch even wat ander volk tegen te komen. "He, is ze er weer?", wordt er gevraagd. "Gaat het nu wel samen met die kleine dan? Oh, die zie ik niet, waar is die dan?""Lang verhaal", zeg ik, en vastberaden om niet weer mijn gelukkige gevoel te laten verdwijnen antwoord ik: "ze zijn allebei aan het logeren. Sproet elders en Shiva bij ons". "Oh, fijn dat dat zo kan!" Ja, en zo is het precies. Fijn, dat we Shiva niet verloren hebben. Fijn, dat we zo iemand kunnen helpen. En fijn, dat Doerak en Shiva weer helemaal in hun nopjes zijn!

Warm welkom

Met een beetje hulp van de wintertijd lukt het me ruim voor mijn wekker afloopt op te staan. Het is maandag, schiet het door mijn hoofd en met een vaartje loop ik naar beneden. Doerak komt opgelucht naar me toe. Helemaal alleen slapen is hem duidelijk niet bevallen, hij heeft extra aandacht nodig om weer bij te komen. "Komt goed" fluister ik in zijn oor en al knuffelend voel ik de spanning uit zijn lijf glijden. Hij snapt het echter nog steeds niet. Kwamen ze gisteren thuis na een middag weg te zijn geweest, werden de honden snel uitgelaten en toen vertrok het vrouwtje met Sproet in de auto. En ze kwam zonder Sproet terug! Alsof dat leuk is!
Wat hij niet wist,is dat Sproet even uit logeren is bij ons petekind Timber. Zij is kind aan huis bij mijn zus, en wandelde dan ook parmantig naar binnen om eerst maar eens alle plekjes waar schaaltjes met lekkers kunnen liggen te inspecteren. Het is maar goed dat ook mijn zus nog steeds snel is..... Na een hartelijke begroeting settelt zij zich pontificaal voor de bak met speeltjes. Zo! Dat zal je leren, Timber! Hij vindt het allemaal prima, want het geeft hem de tijd en ruimte om eens lekker languit op mijn schoot te kruipen. Nou ja, schoot..... Ook een border collie is te groot om daar echt op te passen, maar des te meer geniet Timber als ik lekker ongegeneerd onderuit zak. Billen, buik, poten, alles past. Tevreden legt hij zijn kop onder mijn kin. "Doet-ie anders nooit hoor!" Ja ja! Gevleugelde woorden die inmiddels veel meer dan alleen verzekeringen in mijn geheugen oproepen. Haha, het is een vrijbrief voor zo'n beetje alle hondeneigenaren geworden!
Afijn, terug naar vandaag. Het lukt Doerak niet echt om zich senang te voelen. Zijn roedel is niet compleet en dat drukt zwaar op zijn schouders. Hij sjokt wat door de kamer, laat zich met een diepe, diepe kreun door zijn poten zakken en kijkt melodramatisch voor zich uit. Uiteraard op een centrale plek, zodat hij verzekerd is van voldoende publiek voor zijn ellende. Even bekruipt me een klein schuldgevoel. Wat doen we nu? Sproetje wegbrengen? Gatsie, dat is helemaal niet leuk! Niet voor Sproet, niet voor Doerak en niet voor ons. Maar al snel komt het gevoel dat ik bij ontwaken had terug: het is maandag! Ik ga Shiva ophalen!
Een paar uurtjes later word ik bedolven onder Shiva's kusjes. Wat is ze blij mij weer te zien! Van gekkigheid springt ze met vier poten in de lucht. Klein plasje op het veldje naast het huis en trappelend staat ze achter de auto om erin te kunnen springen. Hoe was het ook al weer met die Saarloosjes? Oh ja: intens. En vol overgave!
Wanneer we het dorp naderen begint Shiva onrustig te worden. "Ja-a, dat was Shiva's bos, ja", zeg ik en alsof haar opgewonden wendingen naar meer bevestiging vragen, vervolg ik mijn 'gesprek'. "En dit was Shiva's straat, en Shiva's buren....". Ik geloof warempel dat ze alles begreep! Ze had dan ook geen aanmoediging nodig om haar weg naar de poort te vinden en blij in Doerak's en Fred's omhelzing te springen.

Even later, nou ja......even.......een hele tijd later is Shiva doodop van de emoties. Ze zoekt haar slaapzak (jawel, dezelfde als uit de nestperiode en gekoesterd door iedereen) en todje (van nog langer geleden, werkelijk volledig uit elkaar gevallen maar nog steeds doeltreffend) en zakt tevreden in slaap.

Het zijn de mini-dutjes die het beste werken en vol energie vertrekken we wat later naar het bos. Voor ons en voor Doerak is alles hetzelfde, maar als we goed naar Shiva kijken zien we dat niets minder waar is. Die ene boom lag nog niet over dat pad, en was dus al helemaal niet doorgezaagd. En er zijn nieuwe puppen bijgekomen, zo ruikt zij. De zwijnen hebben andere routes gekozen en de zoete, rottende geur van herfstbladeren en paddenstoelen was er ook niet. Ze neemt alles goed in zich op, speelt ondertussen wat met Doerak, maar heeft nog geen zin om echt dwars door de bossen met hem te gaan. Ze laat hem nog even het voortouw nemen bij "de badkuip", maar ik weet dat het slechts een kwestie van tijd is. En die tijd krijgt ze, want ze blijft 2 weken bij ons logeren!

Het beste medicijn!

We verheugen er ons al de hele week op: samen wandelen met de roedel van Gerrie en Jan.
De zorgen om Doerak zijn wat minder geworden, sinds de dierenarts bevestigde dat het piepgedrag van hem niet veroorzaakt wordt door een fysieke afwijking. Maar dat wil natuurlijk nog niet zeggen dat we niet met hem te doen hebben. Heimwee, was het woord dat de DA noemde en dat sluit naadloos aan bij wat ik al vermoedde.
Inmiddels realiseer ik me ook dat zijn gemoedsrust als een spiegel is van mijn gevoelens; ik miste onze puppen toen ze uitvlogen. De blije reacties als ik in het zicht kwam, de krabbende en klimmende lijfjes aan mijn benen. De geur....... En ik mis Shiva, met al haar fratsels en friebels. Het gedoe rondom het aanrecht, waar zij telkens weer jacht maakte op eten. Het gezellig samen zitten op de bank, koppie op mijn schoot, opverend bij elke beweging die ik maak. Ik mis het mopperen op te hard spelende Saarloosjes in huis en de dans die zij opvoerden in het bos voor ieder die het wil zien. Het leven gaat door, maar het gevoel blijft.
We hebben intensief contact met de nieuwe eigenaren van de drie monstertjes. Veel foto's en verhaaltjes. We delen lief en leed en Doerak speelt daar een duidelijke rol in. Hij is overal bij, geniet van elk contact en telkens weer staan we versteld van zijn zachte inborst. Hij werd als jonge hond al door Gerrie "de grote vriendelijke reus" genoemd en niets is minder waar. Harmonie is voor hem alles, hij geeft daar graag het voorbeeld voor. Dan neemt hij even afstand van de groep en overziet hij wat er gebeurt. Heel stiekem, zonder dat een ander dat in gaten heeft. Glimlach van oor tot oor.

Zusje, dochter, nichtje en vriendinnetje......ze zijn oké, hmmmmm

En als nichtje Wyakin ook de grote plas in gaat, wacht hij rustig tot ze daar genoeg van heeft en begeleid haar vervolgens terug.

De mooiste beloning voor zijn liefde is de aandacht die hij krijgt van de anderen. Wyakin kan nog onder zijn buik door en doet dat dan ook. Althans, als ze even uit haar rol van drama-queen komt, want oh oh oh, wat kan zij jammeren! Haha, het leven van een pup gaat echt niet over rozen! Daentje's aandacht heeft een extra dimensie. De herkenning over en weer is adembenemend; wat een vreugde en overgave! En Sara? Sara is gewoon gelukkig met haar grote broer. Ze vertrouwt hem volledig en wie weet; misschien is ze wel een beetje blij met het feit dat ze even niet zelf alles in de gaten hoeft te houden?

Bodemonderzoek, beetje lanterfanten................

....... en dan weer samen op pad! 

Het leven is goed! Ze zijn niet weg! Ze zijn gewoon ergens anders, Doerak, en daar hebben ze het goed. En telkens als jij daar even aan twijfelt, of ik, dan zoeken we ze gewoon op. Samen, omdat het kan!