Een stoel en een hoepel

Doerak had zijn laatste puppenles op het veld afgelopen zaterdag. Een les vol wedstrijdjes, beginnend met een parcours. Boas, een van de honden van de instructrice, maakte als stand-in het aantal van de groep even, zodat we in teams van vier tegen elkaar konden strijden. Ja, ik werd ook stand-in.
Even leek het erop dat Doerak zou winnen; wij hadden wat moeite met de rolstoel. Maar de stoel vlak voor het einde nekte Doerak. Daar wilde hij echt niet onderdoor. En samen met Fred door een hoepel....... ja dat leverde voor beiden een struikelblok. Kansloos!

 

Het is een memorabele dag!

Ja, ook omdat het 11-11-11 is, maar dat is slechts bijzaak. Vandaag is de dag dat ik mijn weddenschap met Fred heb gewonnen! Twee maanden later zijn we nu, en Doerak is nog steeds een stapje lager in rangorde dan Sproetje. Het was ook zo'n inkoppertje. Maar ik zal er daarom niet minder van gaan genieten. Gisterenavond begon de voorpret al; vol overgave toverde ik de fles massageolie uit een kastje. Die staat al klaar! Vanmorgen heb ik hem nog even zijn vingeroefeningen meegegeven. Fred heeft op de valreep verwoede pogingen gedaan om Doerak zo ver te krijgen Sproet volop te bijten. Aandoenlijk, en natuurlijk zonder succes. Ik moet niet vergeten de kookwekker mee te nemen, want er mag geen minuutje van het kwartier afgesnoept worden!

Sproetje heeft (tijdelijk) de kleine bench gekregen. Dan kan ze zich even terugtrekken, zolang ze nog herstellende is. Dachten we...........

Een nest Saarloos Kooikerhondjes?

Nee, moesten we maar niet doen! Sproet's sterilisatie was al uitgesteld, en dat durven we niet weer een half jaar te laten wachten.  Dus dan maar nu. Beetje onhandig met een super levendige hond als Doerak, maar ja. Je moet wat! Ik heb haar net opgehaald, en het eerste wat ze deed was rennen (en struikelen) naar de bench. Om vervolgens toch maar een veilig plekje te zoeken achter/onder de stoel. Doerak ruikt natuurlijk dat ze niet in orde is, en ligt dan ook rustig ietwat op afstand te dutten. Alles is goed gegaan, in de kliniek. Ze heeft een paar kleine sneetjes, meer niet. Even in de gaten houden, een paar dagen rust, en dan moet het weer voorbij zijn. Gaat goedkomen!

Sproet wist gisteren niet wat haar vandaag boven het hoofd hing.

13 In het dozijn? Ik dacht het niet!

Een hele entree in het hondenbos bij Ugchelen gisteren, toen we als groep met 13 Saarlooswolfhonden de wandeling begonnen. We verbaasden ons over de stilte; op een enkele schermutseling bij aanvang na en wat geblaf van herdershonden die mee waren, was het muisstil. Alsof toch bewezen moest worden dat ze wel geluid kunnen maken, gaf een van de Saarlooswolfhonden een concert na afloop. Vol overgave.
We zagen een Saarloos die vanuit stand, zonder aanloop, met vier poten tegelijk omhoog sprong. Haalde makkelijk 1,5 meter. Een ander die dansend rondom de mensen heen dartelde. Misschien niet de gang zoals het hoort, maar hij leek daar zelf niet onder te lijden. Er waren in totaal drie puppen die elkaar telkens weer vonden, met name Doerak en zijn broertje Nutak. Nog steeds gek op elkaar, maar het uiterlijk verschilt inmiddels wel. We zagen ook het samenwerken van de honden, in het achtervolgen van anderen. Maar waar we het meest van onder de indruk waren was Storm, de opa van Doerak. Evenwichtig, rustig observerend, zijn pup beschermend zonder dat hij daarbij zijn tanden hoefde te laten zien. Of geluid hoefde te maken; hij dreef de andere reu gewoon weg. En de andere reu accepteerde het ook, had waarschijnlijk niet eens in de gaten dat hij de mindere was. Dat is wat ons betreft de meest ideale alfarol! Zou Doerak op hem gaan lijken? Ik droomde daar wel al van..............

Storm.

Drie puppen op een hoopje

Nutak blijft toch wel Doerak's favoriet

Houdini, ziek zwak en misselijk, of een gewone Saarloos pup?

Doerak heeft de afgelopen dagen de gemoederen goed bezig gehouden. Het begon allemaal op dinsdagochtend; toen ik 's ochtends beneden kwam liep Doerak vrij rond! Het kussen in de bench in duizend stukken en onder de diarree en kots. Ook buiten de bench niet echt frisse taferelen, maar geen sloopsporen. Hij was helemaal de kluts kwijt, en ik ook! De hele dag is hij van slag geweest.
De dag erna begon hij te bloeden in zijn mond. In de avond was dat nog niet over, dus toch maar voor de zekerheid naar de dierenarts. "Wat een enige hond hebben jullie toch, maar het is geen echte Saarloos hoor". Doerak kroop van enthousiasme in zijn nek en hield niet op met het kussen van het oor van de dokter. Hoezo gereserveerd en terughoudend? Het bloeden kwam van een melkkies die er ter plaatse uit kwam.
Vanmorgen vroeg werd Fred wakker van een piepende Doerak; weer de hele bench onder en het nieuwe kussen aan flarden. Tja, wat zal ik zeggen? In ieder geval voorlopig gewoon met een kleedje in de bench. De darmklachten houden we goed in de gaten. Hij begint wat schraal te worden en dat zit me helemaal niet lekker.

Een pluim en een.......

Wat deden ze het goed, Fred en Doerak, afgelopen zaterdag op school! Alle oefeningen voorbeeldig, niets op aan te merken. De instructrice gaf telkens commentaar als "heel goed" en "prima". Voor het eerst moesten de baasjes van de honden weglopen. De honden lagen vast aan hun pin. Het was een gepiep en geblaf van jewelste; baasjes wel in zicht, maar niet bereikbaar. De ene pup wat meer dan de ander. Doerak nam het allemaal eens op om zich vervolgens gewoon lekker te nestelen in het gras. Zouden ze dan echt denken wat wij denken dat ze denken?

Een nieuwe fase (?)

Met Sproetje is Doerak nog helemaal zichzelf; uitbundig en speels. Met ons natuurlijk ook. Maar buitenshuis of met vreemden merken we heel af en toe dat hij twijfelt. Er niet zo maar op af stapt, of in een boog erom heen gaat. Nou zijn de voorbeelden wel wat extreem; een buurman op een hoge ladder, een reparateur met een boormachine, een oude man met een sigaar....... Haha, vooral die laatste moest eens weten........ Maar toch...... het zou wel eens kunnen betekenen dat er een nieuwe fase komt. Hij lijkt ook aanhankelijker te zijn, wil zo dicht mogelijk bij ons zijn. Nu geldt er voor alle puppen dat er met ongeveer 12 weken een angstfase komt. Zegt men. Doerak is ouder (ruim 4 maanden) maar misschien is hij wat trager. We zullen het wel beleven. Ondertussen zijn we blij met zijn aanhankelijkheid. Ook Sproet. Erg schattige beelden wanneer die grote apekop tegen dat kleine patatje gaat liggen. Jammer genoeg zijn we telkens te laat met de camera, maar speeltafereeltjes zijn er wel genoeg........

Portugees temperament

Bella heeft geen papieren, wint geen prijzen en kiest om achter het wild aan te gaan als zij de kans krijgt. Maar dat geeft allemaal niets. Bella is vooral lief, heel aanhankelijk, nog steeds heel speels en doet alles voor de baas en bazin. Een Portugees lot uit de loterij! En Doerak vond haar dan ook heel leuk. Rennen rond de rhododendron, samen kijken naar de vogels en kippen in het ren. En telkens wanneer Doerak afgeleid werd (spiegelbeeld in de ruit), dan haalde Bella hem weer netjes op. Even door de voorpoten, het startsignaal, en daar gingen ze weer.

Doerak's grootste fan

Doerak heeft een geweldig weekend gehad: zaterdag samen met zijn grootste fan, tante Erica, en zondag kennisgemaakt met Bella, de herdershond van mijn vader.
Van Erica krijg je het restje koffiemelk uit het kuipje, en fijne kluifjes. Overigens hoeft ze die kluifjes eigenlijk niet mee te nemen; haar armen hebben nog steeds hetzelfde doel voor hem. Met opgestroopte mouwen, hmmmm, lekker rauw vlees. We hoeven alleen nog maar met haar in huis de betadine en pleisters binnen bereik te houden. Ondanks de gebitswisseling, blijft het heftig. Maar wat zijn ze gek op elkaar! En toen bleek zondagochtend, tot Doerak's grote verbazing, dat ze er weer (nog) was! Dubbel feest. Mijn oude badjas, vol gaten, kwam goed van pas. Als afsluiting van de logeer/oppas-partij nog even samen naar het bos geweest. Heerlijk met dit mooie weer. Erica moe maar voldaan naar huis, en wij naar Bella. Maar daarover later meer...

Slim, slimmer, slimst.......

Al heel snel nadat Doerak bij ons kwam wonen, zagen we dat we het straks niet gaan winnen met kracht. Hij is voor mij nu al bijna te sterk. Ik kondigde dan ook al snel aan het met mijn verstand te gaan aanpakken. Ik ben slimmer, net zo makkelijk, dus dat ga ik ook gebruiken. Althans, dat dacht ik. Nooit rekening gehouden met zijn intelligentie...... Haha, bij tijd en wijle geeft hij me een koekje van eigen deeg. Haalt hij kattenkwaad uit, dan weet hij dat hij daarvoor een correctie krijgt. Hij laat me wel in actie komen, maar vult de rest gewoon zelf in. Daar sta ik dan met mijn goede gedrag. Lijn in de hand, om hem te vangen, maar meneertje koekepeertje zit al keurig netjes in de bench. Elk commando dat we proberen te leren kunnen we inmiddels vervangen met "kijk eens", want dan weet hij dat er uit de broekzak een koekje wordt getoverd. En "rustig nou" is gewoon de opdracht geworden om te gaan liggen. Hij leert zo snel, daar zijn we niet altijd op bedacht. Dat wordt wat op de hondenschool; 7 puppen die "af" leren een eentje die luistert naar "rustig nou". Hoe moet dat met al die andere commando's. Even over nadenken hoor...............