Het verschil tussen zien en voelen....

"JAAAAA, WATER!......"

"oeps, brrrr, wa-a-a-ter....."

Onmiskenbaar talent

"Balen! Net te laat om NIET op de foto te komen."

Say CHEESE!

Animal cracker

"Even wachten, even wachten....... pfffffff! Lekker zeg!"

Autistisch?

"@#$@%$#$#$%, autistisch! Pfffff.... ik sta gewoon een beetje te staan! Stelletje @#%$#$#$%@@@"

An animal cracker a day.......

"Nee hoor, echt, de besturing zit aan de voorkant."

"Eens even kijken..... nee..... ja...... hier zit toch echt wat. Jawel!"

Loonse en Drunense duinen

Het kan niet op, weer zo'n heerlijk initiatief voor een groepswandeling. Ditmaal georganiseerd door Christa, en natuurlijk zijn haar man Hedon en haar honden Storm, Kaatje en Rana erbij.

 

Goed gedaan Christa! De medewandelaars herkennen vast wel hun honden in de enorm, maar dan ook e-NORM goed gelukte foto's. Ik ga er dan ook niet te veel woorden aan besteden, foto's zeggen genoeg. Voor de lezers die Doerak niet zo goed kennen: hij heeft de rode halsband om. En ja, de inmiddels bekende blik van hem is wederom gericht op Sara. Wat is dat toch met die meid?



Ik zeg het nog één keer: MIJN VADER!
 

Storm.....



..... en Doerak. De gelijkenis blijft frappant.

Zeldzaam momentje: Thorgal in ruststand.

Plaatjes vullen gaatjes!

 

Gelukkig waren er zondag genoeg profi-fotografen. Zie hier een toegift namens Django.

 

 

 

Natte neuzen route

"Als we hier links af slaan, kunnen we de natte neuzen route volgen", legt Francis ons uit als we in Het Leesten (Apeldoorn) voor een hek staan. Ik kijk om me heen, het beeld vertekend door mijn natte bril. De straaltjes water druipen onder mijn jas over mijn lijf. Ik haal wat natte slierten haar uit mijn gezicht en probeer mijn bril wat droog te maken. Dat levert alleen maar witte mist op aan de binnenkant van de glazen dus ik staak de pogingen op beter zicht en besluit me te concentreren op de groep honden en hun begeleiders. Wat kan mij me dat water schelen, het gezelschap is geweldig en nat of droog, onze neuzen staan dezelfde kant op. Letterlijk en figuurlijk.
Er zijn ongeveer 12 Saarloosjes, zoals Francis haar honden altijd noemt. Verschillend in maat en leeftijd, maar allemaal even indrukwekkend. En onderling super gezellig. Het blijft mij verbazen hoe intens dit ras kan genieten. Zonder geluid, zonder aanvaringen. Er wordt alleen gewedijverd om Francis' aandacht, want geen van de honden is haar vergeten. "Daar is Doerak" hoorde ik haar zeggen toen zij arriveerde en zag nog net hoe zij zijn sprong naar haar gezicht probeerde te pareren (doet-ie anders nooit hoor!).
Uit Doerak's nest is alleen Django aanwezig. Ze zijn even extravert, even groot ook. Alleen de kleur is verschillend en Doerak is iets dikker. Ze horen in dit gezelschap tot de volwassen honden, want van het laatste nest zijn er meerdere aanwezig. Saartje van Gerrie natuurlijk, maar ook Oscar. En Mita en Luca. Bij allemaal zie ik het masker van hun moeder Megah. Ik zou willen dat ik de namen van alle wolfhonden nog zou weten, maar helaas.........
Net wanneer ik me begin af te vragen hoe ik mijn tenen warm moet krijgen in kletsnatte sokken, zijn we weer terugbeland bij het hek. Remi laat zich niet aanlijnen, en quasi nonchalant sta ik naast Doerak die keurig aangelijnd bij Fred staat. Hier neem ik even de tijd voor. Remi trouwens ook, en weer werkt dit als een zachte troost voor me voor al die keren dat Doerak dit ons flikt.
De warme chocomel, rum, taart, wijn en alles wat niet in ons dieet past, maakt het uitje compleet. Ter afsluiting wordt er nog een groepsfoto gemaakt. Dat zijn zo'n beetje de enige foto's die gelukt zijn, jammer genoeg. De mist zat blijkbaar niet alleen op mijn bril........

Een heerlijke middag, ondanks het slechte weer. Ik verheug me nu al op de volgende keer!

Kip! ik heb je!

Sommige plaatjes zijn schaars. Niet omdat de camera niet goed is. Of omdat ik te traag van reactie ben. Er is ook geen sprake van een te hoge lat; het doel is echt wel bereikbaar. Nee, niets van dien aard. Het plaatje waarop Doerak dicht bij de benen komt staan van degene die hem gaat aanlijnen komt eenvoudig weg niet meer zo vaak voor. Doerak is nog steeds een meester in het ontwijken van de lijn wanneer de wandeling erop zit. De correctieband voor honden die op batterijen werkt en op afstand bestuurbaar is, is weer besproken. Niet jofel, en diep in ons hart willen we dat ook niet. Maar wanneer het alternatief betekent dat hij niet meer los kan lopen, dan draait mijn maag zich helemaal om. En het probleem wordt groter en groter. Hij is in het afgelopen jaar natuurlijk geconditioneerd op alle trucjes die wij uit de grote toverdoos konden halen. Soms, heel soms, werkt de afwisseling van de trucjes nog. Zoals afgelopen weekend op de hei. Mensenvoer noemen wij het. Een greep uit de koelkast naar wat broodbeleg. Ditmaal kip, met bieslook nog wel.

Hmmmmmm

Nee! Zij niet! Zij hoeft echt niet hoor.

Haaaalo, ik ben hier hoor!

Ik zit te broeden op een laatste strohalm. Een ander alternatief. Tips zijn natuurlijk van harte welkom, maar jullie hebben al veel meegedacht in het afgelopen jaar..... Ik durf er niet meer op te hopen en denk dat mijn voorlaatste redmiddel een zeer intensieve cursus (3 dagen in de week) op een van de Martin Gaus scholen moet worden. Of Klaas Wijnberg op Ameland.....